ΕΙΔΗΣΕΙΣ
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα vivlio. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα vivlio. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 29 Ιανουαρίου 2022

Η Ελλάδα τιμώμενη χώρα στην 53η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Καΐρου

Η Ελλάδα είναι η τιμώμενη χώρα στην 53η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Καΐρου, που ανοίγει σήμερα τις πύλες της στην αιγυπτιακή πρωτεύουσα, φιλοξενώντας εκδόσεις 125 κρατών από όλον τον κόσμο.

Τη συμμετοχή της Ελλάδας ως τιμώμενης χώρας στην 53η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Καΐρου, διοργανώνει για το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού με την υποστήριξη της Πρεσβείας της Ελλάδας στο Κάιρο, ενώ για τη διαμόρφωση του πολιτιστικού προγράμματος, το ΕΙΠ συνεργάστηκε με τους φορείς πολιτισμού και παιδείας: Βιβλιοθήκη Αλεξανδρείας, Αρχείο Καβάφη/Ίδρυμα Ωνάση, Ελληνικό Πολιτιστικό Κέντρο Καΐρου, Γραφείο Συντονισμού Εκπαίδευσης Β. Αφρικής και Μ. Ανατολής καθώς και τις Ελληνικές Κοινότητες Αλεξανδρείας και Καΐρου.


Άποψη του Ελληνικού Περιπτέρου στην 53η ΔΕΒ Καΐρου

Στην πιο περίοπτη θέση ενός παγκόσμιου πάνελ από πολιτισμούς από 125 χώρες από όλον τον κόσμο, που δείχνουν την αγάπη τους για το βιβλίο και τους συγγραφείς τους καθώς και τα έργα τους, στις γλώσσες τους ή και μεταφρασμένα στην αραβική γλώσσα, βρίσκεται από σήμερα και για δύο εβδομάδες η Ελλάδα, από την ξεχωριστή θέση της τιμώμενης χώρας στην 53η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Καΐρου. 


Η Ελλάδα, που εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού κ. Νίκο Α. Κούκη, με έργα λογοτεχνών που μεταλαμπαδεύουν τον πολιτισμό της σε όλο τον κόσμο, αναδεικνύει όλη την ελληνική βιβλιοπαραγωγή, μέσα από ελληνικό περίπτερο που έχει δημιουργήσει το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού, σε συνεργασία με το ελληνικό Υπουργείο Πολιτισμού, συνδέοντας την ιστορία με το σήμερα αλλά και το αύριο, χρησιμοποιώντας και προηγμένες ψηφιακές μεθόδους επαυξημένης πραγματικότητας, όπου μέσα από τις ηλεκτρονικές οθόνες ζωντανεύει παράλληλα η ελληνική ιστορία, άρρηκτα συνυφασμένη με τον μαγικό κόσμο του ελληνικού βιβλίου. 


Ξενάγηση στο Ελληνικό Περίπτερο από τον Πρόεδρο του ΕΙΠ, Νίκο Κούκη _2

Από το πρωί, κατά τη σημερινή πρώτη ημέρα της μεγάλης αυτής έκθεσης που αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες στον κόσμο και σίγουρα τη σημαντικότερη στις αραβικές χώρες, πολλοί είναι οι  επισκέπτες που στέκονταν μπροστά από τα ντυμένο στα γαλανόλευκα ελληνικό περίπτερο, διαβάζοντας έργα Ελλήνων συγγραφέων μεταφρασμένα ακόμη και στην αραβική γλώσσα, γεγονός που δείχνει έμπρακτα την διείσδυση της ελληνικής βιβλιογραφίας στον Αιγύπτιο και γενικότερα Άραβα αναγνώστη. 


Στην τεράστια έκθεση που πραγματοποιείται στο Διεθνές Εκθεσιακό Κέντρο Καΐρου, στο νέο Κάιρο, το Ελληνικό Περίπτερο δεσπόζει ανάμεσα στα σημαντικότερα περίπτερα της Χώρας του Νείλου, με τον ελληνικό πολιτισμό να «παντρεύεται» με τον αραβικό και ειδικότερα αιγυπτιακό πολιτισμό, σε μία οργάνωση που έχει συμβάλει σημαντικά το Ίδρυμα Ωνάσση, η Ελληνική Πρεσβεία στην Αίγυπτο, καθώς και οι Ελληνικές Κοινότητες Αλεξανδρείας και Καΐρου με τις σημαντικές εκδόσεις τους. 


Εξίσου σημαντικές είναι και οι συγγραφείς που αναμένονται να επισκεφτούν από αύριο και να αποτελέσουν το επίκεντρο ειδικών εκδηλώσεων, αφιερωμένων στο ελληνικό βιβλίο αλλά και τη συνύπαρξη της ελληνικής με την αραβόφωνη βιβλιογραφία: η Πέρσα Κουμούτση, η Αμάντα Μιχαλοπούλου, ο Αλέξανδρος Κιτροέφ, ο Δημήτρης Σωτάκης και η Λίδα Βαρβαρούση. 



Άποψη του Ελληνικού Περιπτέρου στην 53η ΔΕΒ Καΐρου _2

Ελληνικά βιβλία μεταφρασμένα στα αραβικά, βιβλία του αλεξανδρινού Κωνσταντίνου Καβάφη, παιδικές εκδόσεις, ιστορικά και λογοτεχνικά βιβλία αλλά και ψηφιακά προγράμματα είναι στη διάθεση των επισκεπτών. 


Να σημειωθεί ότι λίγο πριν την επίσκεψη των επισήμων στο Ελληνικό Περίπτερο της έκθεσης, θερμή υποδοχή επεφύλαξε ο Πρόεδρος του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού κ. Νίκος Α. Κούκης, στον Αιγύπτιο ομόλογό του, τον Γενικό Γραμματέα ό Πρόεδρο του Ανώτατου Συμβουλίου Πολιτισμού Δρ Χισάμ Μαχμούντ Άζμι, ο οποίος εξέφρασε το θαυμασμό του για την ελληνική παρουσία στην 53η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Καΐρου.       


Το θαυμασμό του για την ελληνική βιβλιοπαραγωγή εξέφρασε ο Αιγύπτιος Πρωθυπουργός Μουστάφα Μαντμπούλι στο περίπτερο της Ελλάδας που είναι η τιμώμενη χώρα της 53ης Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου Καΐρου


Με τα πιο θερμά λόγια υποδέχτηκε ο Αιγύπτιος Πρωθυπουργός Μουστάφα Μαντμπούλι την ελληνική παρουσία στην 53η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Καΐρου, με την Ελλάδα να αποτελεί την τιμώμενη χώρα στην σημαντικότερη αντίστοιχη εκδήλωση στον αραβικό κόσμο. 


«Είμαστε περήφανοι για τη συνεργασία με την Ελλάδα», τόνισε ο Πρωθυπουργός της Χώρας του Νείλου, κατά τη θερμή υποδοχή που του επεφύλαξε ο Πρόεδρος του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού κ. Νίκος Κούκης, παρουσία του Έλληνα Πρέσβη στην Αίγυπτο κ. Νίκου Γαριλίδη. 


Ο Αιγύπτιος Πρωθυπουργός συνοδευόταν από πλειάδα Υπουργών, μεταξύ των οποίων η αρμόδια Υπουργός Πολιτισμού κα Ινάς Άμπντελ Ντάγιεμ, ο Υπουργός Αρχαιοτήτων και Τουρισμού Δρ Χάλιντ Ελ Ανάνι, η Υπουργός Περιβάλλοντος, η Υπουργός Διεθνούς Συνεργασίας και η Υπουργός Διασποράς και Μεταναστευτικής Πολιτικής. 



Το Culture Path στο Ελληνικό Περίπτερο της 53ης ΔΕΒ Καΐρου

Να σημειωθεί ειδικότερα ότι η Υπουργός Διασποράς κα Ναμπίλα Μάκραμ εξέφρασε τα πιο θερμά της συγχαρητήρια για τη συμμετοχή της Ελλάδας ως τιμώμενης χώρας, χαρακτηρίζοντας μάλιστα τις ελληνικές εκδόσεις ως ένα δείγμα της πρωτοβουλίας «ΝΟΣΤΟΣ» που ουσιαστικά δείχνει το «πάντρεμα» του ελληνικού πολιτισμού με τον αιγυπτιακό και γενικότερα αραβικό πολιτισμό.    


Είναι σημαντικό ότι την έκθεση επισκέπτονται κάθε χρόνο περίπου δύο εκατομμύρια φίλοι του βιβλίου, με την Ελλάδα φέτος να βρίσκεται στο επίκεντρο των εκδηλώσεων που ολοκληρώνονται στις 7 Φεβρουαρίου και στις οποίες θα γίνουν παρουσιάσεις ελληνικών εκδόσεων, αναφορά στην ελληνική βιβλιοπαραγωγή, ένα ειδικό κεφάλαιο για τα ελληνικά παιδικά βιβλία και φυσικά οι συγγραφείς που έχουν συνδέσει έντονα το όνομά τους με την Αίγυπτο, όπως ο Κωνσταντίνος Καβάφης. 


Αξίζει τέλος να αναφερθεί η καινοτόμα παρουσία με ένα διαδραστικό μονοπάτι πολιτισμού από το Διεθνές Φεστιβάλ Ψηφιακών Τεχνών της Ελλάδας, που προσκαλεί τους επισκέπτες με την επαυξημένη πραγματικότητα στον κόσμο των μουσείων της Ελλάδας, ζωντανεύοντας εικονικά μπροστά τους τα αρχαιοελληνικά αλλά και σύγχρονα μνημεία και εκθέματα.


Δευτέρα 20 Δεκεμβρίου 2021

Το πανελλήνιο βραβείο ποίησης «Jean Moreas» στον Κώστα Γουλιάμο

Το πανελλήνιο βραβείο ποίησης «Jean Moreas» απονεμήθηκε στον Κώστα Γουλιάμο για την συλλογή του «Υγρό Γυαλί» (εκδόσεις Gutenberg, 2020). Το βραβείο ποίησης «Jean Moreas» τελεί υπό την αιγίδα του υπουργείου Πολιτισμού και η τελετή απονομής πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του Παγκοσμίου Φεστιβάλ Ποίησης Πάτρας, έναν από τους πιο σημαντικούς θεσμούς ποίησης στην Ευρώπη. Η απόφαση της Επιτροπής για την απονομή του βραβείου «Jean Moreas» ήταν ομόφωνη, στο δε σκεπτικό βράβευσης αναφέρεται -μεταξύ άλλων- ότι ο Κώστας Γουλιάμος «στο “Υγρό Γυαλί” με θαυμαστό τρόπο συνομιλεί αβίαστα με τα γεγονότα των ανθρώπων και τις πράξεις των ποιητών...αναδεικνύοντας την ενότητα του υλικού κόσμου και, παράλληλα, ξηλώνοντας τις “παρενέργειες της λογικής” ...το “Υγρό Γυαλί” αποτελεί έναν ύμνο στην ποίηση που επιμένει να συγκινεί και να μαθαίνει..». 

Ο Κώστας Γουλιάμος, από τους κεντρικούς εκπροσώπους της γνωστής «γενιάς του ’70», έχει μια μακρά ιστορία στα ποιητικά δρώμενα, καθώς αυτή τη χρονιά συμπληρώνονται 45 χρόνια θητείας του στον χώρο των γραμμάτων και των τεχνών. Είναι όμως από τους ποιητές που έχουν επιλέξει μια προσωπική, σχεδόν ασκητική προσέγγιση στα λογοτεχνικά δρώμενα. Μέρος του ποιητικού του έργου έχει ανθολογηθεί και μεταφραστεί αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά και ολλανδικά. 

Έχει δημοσιεύσει συνολικά έξι ποιητικές συλλογές. Μια εξ αυτών - τα «Νευρασθενικά Τοπία» - επέλεξε ο Μάνος Χατζιδάκις για οπτικοακουστική παρουσίαση στο «Διεθνές Φεστιβάλ Μουσικός Αύγουστος 1981». Ο πρώην πρύτανης του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου και Τακτικό Μέλος της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών, συνέγραψε μαζί με τον Μίκη Θεοδωράκη το δοκίμιο «Στη Διαλεκτική της Αρμονίας» (2018, Gutenberg). Το 2018 εκπροσώπησε ως ποιητής την Κύπρο σε πανευρωπαϊκές εκδηλώσεις για τη λογοτεχνία που έγιναν στο Άμστερνταμ της Ολλανδίας, ενώ συμμετείχε στην Ευρωπαϊκή Βραδιά Λογοτεχνίας (European Literature Night) στην πόλη Leeuwarden, στο πλαίσιο του προγράμματος Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης 2018. Με το ποιητικό του έργο έχουν ασχοληθεί μεταφραστικά και κριτικά κορυφαίοι ποιητές και διανοητές από την Ελλάδα, την Κύπρο, την Ευρώπη και την Βόρεια Αμερική.

Τετάρτη 17 Νοεμβρίου 2021

«Κοπέλες μόνες» || εκδόσεις Κέδρος

Η «ντόλτσε βίτα», όπως τη βλέπει και την κρίνει ένα αυτοδημιούργητο κορίτσι παρουσιάζεται στη νουβέλα «Κοπέλες μόνες» του Τσέζαρε Παβέζε [1908-1950], που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος –η νουβέλα πρωτοπαρουσιάστηκε από τις ίδιες εκδόσεις το 1969, στη μετάφραση του Στρατή Τσίρκα, και έτσι παραδίδεται και στους σημερινούς αναγνώστες. Τσέζαρε Παβέζε

Η Κλέλια βρίσκεται ξανά στο Τουρίνο -«Το Τουρίνο έμοιαζε σαν καινούργια πόλη, μια πόλη που μόλις χτίστηκε κι οι άνθρωποι που πηγαινοέρχονταν ήταν σαν να καθυστέρησαν από κάποιο απρόοπτο, σαν να της έβαζαν τις τελευταίες πινελιές. Περπάτησα κάτω απ’ τα σπίτια στο κέντρο της πόλης, κοιτάζοντας τα μεγάλα καταστήματα που περιμέναν τους πρώτους πελάτες. Καμιά απ’ αυτές τις βιτρίνες και τις επιγραφές δεν ήταν σεμνή και γνώριμη, όπως τις θυμόμουν, μήτε τα καφενεία, μήτε οι κασιέρες, μήτε τα πρόσωπα. Μονάχα ο ήλιος που κατέβαινε λοξά κι ο υγρός αέρας δεν είχαν αλλάξει. Κανείς δε σεργιανούσε· όλοι μοιάζαν να βιάζονται.

Οι δρόμοι δεν ήταν για να ζεις εκεί, αλλά μόνο για να φεύγεις μέσα τους». Στο Τουρίνο -σε μια άθλια γειτονιά του, γεννήθηκε πριν από τριάντα τόσα χρόνια και το εγκατέλειψε νεότατη, ακολουθώντας τον πρώτο της εραστή. Νιώθει πια πετυχημένη. Πίσω της αφήνει αγωνίες, τρέλες, έρωτες κι όλα τα χρόνια του τελευταίου πολέμου, μα τώρα είναι στη διεύθυνση ενός μεγάλου μοδιστράδικου της Ρώμης. Ανεξάρτητη, με δυνατή θέληση, ξέρει τι αξίζουν οι άντρες -«ακόμα κι οι καλύτεροι», διαλέγει και δε δεσμεύεται. Επιστρέφοντας στο Τουρίνο, μπαίνει γρήγορα στον κύκλο της πλούσιας κοινωνίας, που πασχίζει να διασκεδάσει την πλήξη της.

Τέσσερις κοπέλες κυριαρχούν σ’ αυτό το περιβάλλον. Οι ερωτικές εμπειρίες τους είναι επιδερμικές, με έντονη τη γεύση της παρακμής. Η ανικανοποίητη δίψα της πιο νέας από τις τέσσερις για έναν κόσμο ιδανικό, με αγνές και τίμιες σχέσεις, θα οδηγήσει σε τραγωδία. Στις «Κοπέλες μόνες» βασίστηκε η ταινία του Μικελάντζελο Αντονιόνι «Le amiche» [1955] (Οι φίλες ή Οι τέσσαρες ερωμένες).

Πέμπτη 14 Οκτωβρίου 2021

«Το Βρεγμένο Ψάρι» από τις εκδόσεις Διόπτρα

Το μυθιστόρημα «Το Βρεγμένο Ψάρι» του Φόλκερ Κούτσερ κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα, σε μετάφραση Τάσου Ψηλογιαννόπουλου.

Βερολίνο 1929. Ο φιλόδοξος αστυνόμος Γκέρεον Ρατ μόλις έχει έρθει στο Βερολίνο και βρίσκεται αντιμέτωπος με μια μεγαλούπολη σε έκσταση, γεμάτη πολιτικές και κοινωνικές αναταραχές.

Στη βερολινέζικη αστυνομική αργκό, «βρεγμένο ψάρι» σημαίνει ανεξιχνίαστη υπόθεση. Ένας νεκρός που δεν μπορεί να ταυτοποιηθεί και φέρει ίχνη απάνθρωπων βασανιστηρίων, παραμένει αίνιγμα για το Εγκληματολογικό της Αστυνομίας. Στον Ρατ πετάνε το «βρεγμένο ψάρι» και σύντομα η έρευνά του τον οδηγεί σε μια ομάδα εξόριστων Σοβιετικών αντιφρονούντων, που έχουν στα χέρια τους πολύ χρυσό και σκοπό να αγοράσουν πολλά όπλα.

Ο Ρατ, ζαλισμένος από τους ρυθμούς της υπόθεσης, εισέρχεται σε κύκλους παραστρατιωτικών και παρασύρεται στη δίνη των δολοπλοκιών του Μεσοπολέμου. Οι κομμουνιστικές κινητοποιήσεις έρχονται σε σύγκρουση με τη ραγδαία άνοδο του ναζισμού και όλα συνθέτουν ένα βερολινέζικο ντελιριακό πάνθεον χαρακτήρων, οι οποίοι θα γίνουν μάρτυρες της αρχής του τέλους της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης.

Αυτό είναι το πρώτο βιβλίο με ήρωα τον αστυνόμο Γκέρεον Ρατ, πάνω στο οποίο έχει βασιστεί η δημοφιλής τηλεοπτική σειρά «Babylon Berlin».

Ο Κούτσερ δεν δημιουργεί μόνο εξαίσια αστυνομική λογοτεχνία, αλλά αποτυπώνει με δεξιοτεχνία τη ζωή του Βερολίνου, λίγο πριν κατακλυσμιαία γεγονότα αλλάξουν τον κόσμο.

Τρίτη 5 Οκτωβρίου 2021

18η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης - Τιμώμενη η γερμανόφωνη λογοτεχνία

Στη γερμανόφωνη λογοτεχνία εστιάζει φέτος η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης. Στο πλαίσιο αυτό, η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου της Φρανκφούρτης, το Goethe-Institut και το πρόγραμμα Litrix.de σε συνεργασία με το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού και την ευγενική υποστήριξη του Ομοσπονδιακού Υπουργείου Εξωτερικών της Γερμανίας έχουν ετοιμάσει ένα πλούσιο πρόγραμμα εκδηλώσεων για τους εκπροσώπους του κλάδου του βιβλίου και τους λάτρεις της λογοτεχνίας.

Το πρόγραμμα περιλαμβάνει αναγνώσεις, πάνελ, εργαστήρια, εκθέσεις, αλλά και ένα διαδικτυακό πρόγραμμα με παρουσιάσεις ειδικών και θεματικές συλλογές βιβλίων. Παράλληλα, στο κέντρο της πόλης της Θεσσαλονίκης με τη σφύζουσα πολιτιστική ζωή του, θα πραγματοποιηθούν λογοτεχνικά δρώμενα και θεματικοί περίπατοι.

Το πρόγραμμα της τιμώμενης χώρας θα συνδυάζει τη φυσική παρουσία με το ψηφιακό περιβάλλον. Έτσι, οι συγγραφείς γερμανόφωνης λογοτεχνίας Margit Auer (Die Schule der magischen Tiere, Carlsen Verlag / Το σχολείο των μαγικών ζώων, εκδ. Μεταίχμιο), Julia Friedrichs (Working Class, Berlin Verlag), Andreas Kossert (Flucht, Siedler Verlag), Bijan Moini (Der Würfel, Atrium Verlag), Eva von Redecker (Revolution für das Leben, S. Fischer Verlag), Stefanie Sargnagel (Dicht, Rowohlt Verlag), Judith Schalansky (Verzeichnis einiger Verluste, Suhrkamp Verlag / ΚατάλογοςΑπολεσθέντων, εκδ. Αντίποδες) και Bettina Wilpert (Nichts, was uns passiert, Verbrecher Verlag), θα εμφανιστούν μαζί με Έλληνες συνομιλητές σε εκδηλώσεις τόσο στον χώρο της έκθεσης βιβλίου όσο και στην πόλη.

Παράλληλα με τα έργα μυθοπλασίας, τα δοκιμιακά βιβλία θα προσφέρουν υλικό προς συζήτηση γύρω από ιδιαίτερα σημαντικά θέματα στο πρόγραμμα της τιμώμενης χώρας που έχει το μότο «Ας μιλήσουμε»: μετανάστευση και φυγή, εργασία και φτώχεια, νέες μορφές διαμαρτυρίας και πρωτοβουλίες πολιτών για έναν καλύτερο κόσμο.

Η γερμανόφωνη λογοτεχνία θα παρουσιαστεί μέσα από τις συλλογές βιβλίων «Die Schönsten Deutschen Bücher» / «Τα ωραιότερα γερμανικά βιβλία», «Häuser, komplett aus Licht – Eine Auswahl aktueller deutscher Poesie» / «Σπίτια καμωμένα από φως – Μια επιλογή σύγχρονης γερμανικής ποίησης», «New Books in German» / «Νέα βιβλία στα γερμανικά», «Im Umkreis von Corona» / «Στην ακτίνα του κορωνοϊού», «Tolle Sachen machen! - Bücher und Ideen für drinnen und draußen» / «Πώς να κάνουμε καταπληκτικά πράγματα! – Βιβλία και ιδέες για μέσα και για έξω», αλλά και τις λογοτεχνικές μεταφράσεις από τα γερμανικά στο πλαίσιο των προγραμμάτων επιχορήγησης μεταφράσεων του Goethe-Institut. Οι επισκέπτες μπορούν επίσης να λάβουν μέρος σε εργαστήρια, ενώ οι εκθέσεις «Die schönsten deutschen und griechischen Bücher» / «Τα ωραιότερα γερμανικά και ελληνικά βιβλία», «Frau Architekt» / «Κυρία Αρχιτέκτων» και «Gespaltene Erinnerungen» / «Διχασμένες αναμνήσεις» ολοκληρώνουν με μια οπτική εμπειρία τη γερμανική συμμετοχή στην έκθεση βιβλίου.

Η Deutsche Welle και οι εκδοτικοί οίκοι Arena, Beltz &Gelberg, Carlsen, Cbj / Penguin Random House, Ellermann Verlag, Oetinger, Finken Verlag, Fischer Kinder- und Jugendbuchverlag, Jungbrunnen, Kosmos Verlag, Hanser, Loewe, Migo Verlag, Penguin Junior, Penguin Random House, Ravensburger, Sauerländer, Schweizerbart Bornträger, Suhrkamp, Tessloff αλλά και πάνω από 25 ανεξάρτητοι εκδότες του Ιδρύματος Kurt Wolff θα παρουσιάσουν τους τίτλους τους στο κοινό γερμανικό περίπτερο.

Πριν ακόμη ανοίξει η Έκθεση Βιβλίου, θα πραγματοποιηθεί στις 16 και 18 Νοεμβρίου 2021 ένα ψηφιακό πρόγραμμα με ειδικούς που θα μιλήσουν για τα θέματα «New Business Models» και «Best Book Design». Στο πρόγραμμα αυτό, το οποίο θα παρουσιαστεί στην αγγλική γλώσσα, ειδικοί από την Ελλάδα και τη Γερμανία θα μοιραστούν βέλτιστες πρακτικές απευθυνόμενοι σε εκδότες, βιβλιοπώλες, συγγραφείς και σχεδιαστές βιβλίων από όλο τον κόσμο.

Τη 18η ΔΕΒΘ διοργανώνει το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού με την υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού, της ΔΕΘ-HELEXPO, του Δήμου Θεσσαλονίκης, των Συλλόγων Ελλήνων Εκδοτών και ανεξάρτητων εκδοτών και τελεί υπό την αιγίδα της Α.Ε. της Προέδρου της Δημοκρατίας Κατερίνας Σακελλαροπούλου. Η 18η ΔΕΒΘ συγχρηματοδοτείται από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης, στο πλαίσιο του ΠΕΠ Κεντρικής Μακεδονίας 2014-2020. Χορηγός αερομεταφορών της 18ης ΔΕΒΘ είναι η AEGEAN.

Παρασκευή 10 Σεπτεμβρίου 2021

«Hortus Conclusus» - Τριάντα έξι ιστορίες ξανακερδισμένης άνοιξης

Την Τρίτη 7 Σεπτεμβρίου στις 19.30, παρουσιάζεται το βιβλίο της Ίριδας Κρητικού Hortus Conclusus – Τριάντα έξι ιστορίες ξανακερδισμένης άνοιξης, στο café του Νομισματικού Μουσείου της Αθήνας.

Στον ιδανικό τόπο του κήπου του Νομισματικού Μουσείου, για τον περίκλειστο κήπο του βιβλίου, θα μιλήσουν ο Νίκος Βατόπουλος, δημοσιογράφος και συγγραφέας και ο Γιάννης Μετζικώφ, σκηνογράφος, ενώ αποσπάσματα θα διαβάσει η Έλενα Μαραγκού, μεσόφωνος. Θα ακολουθήσει συζήτηση με το κοινό.

Πώς νιώθει, άραγε, ένας άνθρωπος που ενώ όλη του τη ζωή γράφει «σεντόνια», αποφασίζει μια μέρα που απλά δεν αντέχει να κάνει αλλιώς, να γράψει πράγματα διαφορετικά; Να γράψει για τις μικρές μπαλάντες της εσωστρεφούς καθημερινότητας και για τις συνειρμικές μνήμες που τον κράτησαν όρθιο, αυτοτελή και παράδοξα ευτυχή κατά τη διάρκεια του εγκλεισμού; Ο λατινικός όρος Hortus Conclusus που δίνει το όνομά του στον τίτλο του βιβλίου, σηματοδοτεί τόσο κυριολεκτικά όσο και συμβολικά τον περίκλειστο κήπο, που σε πολύ πρώιμη ήδη εποχή, τόσο στο Άσμα Ασμάτων όσο και στη μετέπειτα βυζαντινή περίοδο όπου και συνδέεται με την ίδια την Παναγία, ταυτίζεται με το απαγορευμένο και μη προσπελάσιμο αλλά και με την εύθραυστη θηλυκότητα, την εσωστρέφεια της γυναικείας φύσης, ενώ, κατά τη μεσαιωνική εποχή και την πρώιμη αναγέννηση, ο ίδιος όρος συνδέεται επίσης με την απόλαυση, την πληρότητα και τη θεραπεία.

Οι 36 μικρές ιστορίες του βιβλίου, γραμμένες στο σύνολό τους κατά την πρώτη περίοδο της καραντίνας και καλύπτοντας έναν διάστημα δύο ακριβώς μηνών (14.3 έως 14.5.20), υπήρξαν το καθημερινό θεραπευτικό καταφύγιο της συγγραφέως. Ακολουθώντας μια νοερή χρονική διαδρομή που σηματοδοτεί μεταξύ άλλων το κινητό ημερολόγιο του περσινού αλλόκοτου Πάσχα, οι ιστορίες αυτές διαδραματίζονται με επίκεντρο τον αστικό πυρήνα της πόλης, και, αν και δεν διανύουν παρά την πολύ μικρή προβλεπόμενη ακτίνα δράσης, διασώζουν εντατικά και αλλεπάλληλα οπτικά ερεθίσματα που συνομιλούν με τον διεσταλμένο χρόνο και τις οξυμένες αισθήσεις, ενώ ενεργοποιούν καταλυτικά τη συνειρμική μνήμη. Αναπάντεχες συναντήσεις με οπωρικά και λουλούδια, πεταλούδες και σαλιγκάρια στη βεράντα και τα μπαλκόνια του σπιτιού και νοερές μεταβάσεις στον απροσπέλαστο κατά το διάστημα εκείνο κήπο της Αίγινας, άσκοπες βόλτες με τον σκύλο στον Λυκαβηττό και στο χέρσο δίπλα στο εργοτάξιο της Αμερικανικής Πρεσβείας, περίπατοι στην Πλάκα και το ιστορικό κέντρο ή ανακουφιστικές «εκδρομές» στη σαββατιάτικη λαϊκή της Καλλιδρομίου, τρέπονται σε πολύχρωμες μπαλάντες της τελούσας υπό περιορισμό καθημερινότητας, ενώ συστηματικά αν και υπαινικτικά, συνδιαλέγονται με την τέχνη, την ιστορία, τη λογοτεχνία, την ποίηση.

Με αφορμή το βιβλίο και τις ιστορίες του, δημιουργήθηκαν ισάριθμα μικρά ζωγραφικά έργα από τον Νεκτάριο Αποσπόρη, σταθερό συνομιλητή της συγγραφέως από την αρχή αυτής της απόπειρας, τα οποία συμπεριλαμβάνονται επίσης στην έκδοση.

Το βιβλίο σχεδιάστηκε από τον Ανδρέα Γεωργιάδη και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Έλιξ σε επιμέλεια του Γιώργου Φλωράκη.

Τετάρτη 16 Ιουνίου 2021

«Η Μάχη της Πλατείας» του Soloup

Ο Soloup (κατά κόσμον Αντώνης Νικολόπουλος), πολιτικός γελοιογράφος και δημιουργός κόμικς, έχοντας στο ενεργητικό του πολλά άλμπουμ με γελοιογραφίες και κόμικς, συν μια σχετική θεωρητική μελέτη, έγινε πολύ γνωστός με το πρώτο του graphic novel, που ήταν το «Αϊβαλί» (εκδόσεις Κέδρος, 2014), ένα αφήγημα για τη Μικρασιατική Καταστροφή και τη Συνθήκη της Λοζάνης με παραπομπές, μεταξύ άλλων, στον Φώτη Κόντογλου και τον Ηλία Βενέζη.

«Η Μάχη της Πλατείας», που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Ίκαρος, είναι ένα εικονογραφημένο μυθιστόρημα για την Επανάσταση του 1821 με κέντρο το πρόσωπο του Κολοκοτρώνη και πεδίο αναφοράς όλα τα σημαντικά γεγονότα (στρατιωτικά και πολιτικά) του Αγώνα για την εθνική ανεξαρτησία.

Το έργο κέρδισε την πρώτη θέση στον διαγωνισμό «200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση» του Ελληνικού Ιδρύματος Έρευνας και Καινοτομίας (ΕΛΙΔΕΚ) και για την ογκώδη έκδοση, που φτάνει τις 750 σελίδες, συνεργάστηκαν η Εύη Σαμπινίκου, καθηγήτρια του Τμήματος Πολιτισμικής Τεχνολογίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου, και οι Νατάσσα Καστρίτη, Ρεγγίνα Κατσιμάρδου και Παναγιώτα Παναρίτη, ερευνήτριες στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο (ΕΙΜ).

Οι εικόνες και η δράση του κόμικ του Soloup κινούνται συνεχώς ανάμεσα στο παρόν και το παρελθόν. Στο παρόν, κάτω από το άγαλμα του Κολοκοτρώνη στην Παλαιά Βουλή, ένας σοφός άστεγος, που ανακινεί τη μορφή του Κάρπου Παπαδόπουλου, αγωνιστή ο οποίος διακρίθηκε για την πίστη και την αφοσίωσή του στο ιδεώδες της ελευθερίας, όπως και για το εύρος της παιδείας του και για τα ιστορικά του βιβλία, εξιστορεί τις πολλαπλές φάσεις της Επανάστασης σε ένα κορίτσι πρόθυμο να ακούσει όλα όσα έχουν σχέση με τους προγόνους του - τη Λίμπυ (από τη λατινογενή λέξη για την «ελευθερία»).

Για τον μυθιστορηματικό Κάρπο, και κατά προέκταση για τον Soloup και για την ερευνητική του ομάδα (το βιβλίο είναι θαυμαστός καρπός συλλογικής εργασίας), οι θρίαμβοι και οι δοξασμένες στιγμές της Ιστορίας βαδίζουν παράλληλα με τις ήττες, με τις απογοητεύσεις και με τις διαψεύσεις, ή και με τις σφοδρές εσωτερικές συγκρούσεις οι οποίες μπορούν να αποσυντονίσουν και να βγάλουν έναν κοινό σκοπό από τον δρόμο του.

Εμφανώς επηρεασμένος από τη σύγχρονη έρευνα για τη δημόσια ιστορία της Επανάστασης, για τον τρόπο με τον οποίο αποτυπώθηκαν τα γεγονότα της στα δημόσια μνημεία και στις δημόσιες τελετές που οργανώνουν και συμβολοποιούν τη συλλογική μνήμη (δεν είναι ασφαλώς τυχαίο πως όλα ξεκινούν κάτω από το άγαλμα του Κολοκοτρώνη και όλα καταλήγουν σε αυτό), ο Soloup κάνει κάτι πολύ παραπάνω από το να ξεδιπλώσει μια συναρπαστική ιστορία: μας μαθαίνει πώς να σκεφτόμαστε τον κόσμο και την Ελλάδα με όντως ιστορικούς όρους.

Τρίτη 8 Ιουνίου 2021

Panzerlied - Δήμητρα Παυλάκου

Πρόκειται για μία εξαιρετική συλλογή που περιέχει ποιήματα οικολογικού και πολιτικού προσανατολισμού για πολλαπλές αναγνώσεις. Ο λόγος λιτός, λακωνικός ευθύβολος και τα νοήματα πυκνά. Τα θέματα που κυριαρχούν είναι από τη μία η μεγάλη αγάπη και η επαγρύπνηση για τους ανθρώπους (τους «κυνηγημένους», τους «αφιερωμένους», τους «δακρυρροούντες»), το περιβάλλον, την πατρίδα, τη ζωή κι από την άλλη η επικριτική στάση απέναντι στην αλαζονεία της εξουσίας, η οργή για τη βία και το φασισμό.

Όπως έγραψε ο ποιητής και κριτικός Γιάννης Πλαχούρης στο diastixo.gr: «Η Δήμητρα Παυλάκου χρόνια τώρα, με τη χαρακτηριστική γραφή της, αποδεικνύει τον λόγο που όλες οι λέξεις σημαίνουν στα χέρια ενός καλού τεχνίτη και ότι όλα τα συναισθήματα όχι μόνο μπορούν να χωρέσουν σε μια λέξη, αλλά και να έχουν διαφορετική ερμηνεία για καθέναν από εμάς, επιτυγχάνοντας τη μαγευτική διαδρομή της πολλαπλής ανάγνωσης, που μόνο η καλή ποίηση προσφέρει.»

Επιστροφή

Ακούω το κλάμα

των ανθρώπων

Οι λύκοι είναι μακριά

ούτε το κλάμα

ούτε το μαρτύριό τους θα φτάσει

σε αυτιά της νυσταγμένης πόλης

Και εσύ που νομίζεις

ότι είσαι καλύτερος

από το κιρκινέζι

εξυπνότερος από την αλεπού

με τ’ όπλο παραπόδα

και τη στολή παραλλαγής

δεν θ’ αργήσει η ώρα

να ντραπείς που είσαι άνθρωπος

Τη μάνα σου με το δεμάτι ξύλα

στην πλάτη

τον πατέρα σου που σεβάστηκε

το χώμα που τον έθρεψε

θα θυμηθείς

και θα επιστρέψεις στο δάσος

κι αυτό θα σε περιμένει

να σου δώσει πίσω την ψυχή σου

άθικτη.


Δήμητρα Παυλάκου

Panzerlied

Σελίδες: 64, Τιμή: €7.00

ISBN: 978-960-615-2306
Εκδόσεις Αρμός

Βιογραφικό
Η Δήμητρα Παυλάκου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1955. Είναι πτυχιούχος Πολιτικών Επιστημών (Πάντειο Πανεπιστήμιο) και Παιδαγωγικών της ΠΑΤ ΕΣ (ΣΕΛΕΤΕ). Συνέχισε τις σπουδές της στο Στρασβούργο της Γαλλίας. Είναι κάτοχος DEA Ψυχολογίας και Παιδαγωγικών του πανεπιστημίου Louis-Pasteur και Doctorat d΄Universite του Πανεπιστημίου Ανθρωπιστικών Σπουδών. Στο Στρασβούργο κατά την διάρκεια των σπουδών της εργάστηκε ως τυπογράφος στο τυπογραφείο του Συμβουλίου της Ευρώπης και ως animatrice σε κέντρο νεότητος και αθλητισμού. Επίσης ως σύμβουλος σε ψυχοκοινωνικές δομές και ψυχαναλύτρια. Δημοσιογράφησε ως συντάκτης και κριτικογράφος σε εφημερίδες και περιοδικά (Πρωινή Ελευθεροτυπία, Πρώτη, Έθνος, Επίκαιρα, Αυγή κ.α.). Δίδαξε με το Ν 407/80 στα παιδαγωγικά τμήματα του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου (Φλώρινα) και του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου (Αλεξανδρούπολη) «Κοινωνιολογία της Εκπαίδευσης» και «Ψυχανάλυση και Εκπαίδευση». Συνεργάστηκε στην παραγωγή ντοκιμαντέρ για τη φύση και τα δικαιώματα των ζώων. Είναι μέλος φιλοζωικών σωματείων και οργανώσεων για την προστασία της φύσης και ακτιβίστρια. Εργάζεται στη μέση εκπαίδευση και διευθύνει το 2ο Γυμνάσιο Αγ. Παρασκευής.

Εργογραφία
Ποίηση: «Ένα κουτί με σπίρτα» (εκδ. Γράμματα, 1977), «Ών-Ούσα-Όν» (editions Ceres, 1979), «Λόγω ανηκέστου βλάβης» (εκδ. Ροή 1981), «Λιμνάζοντα ύδατα» (εκδ. Γνώσεις, 1987), «Περί θυμικής ατονίας» (εκδ. Αιγόκερως, 1988), «Η κρύπτη με τις φτέρες» (εκδ. Ηρόδοτος, 1989), «Τα μάτια του σκύλου» (εκδ. Ναυσικά, 1992), «Vulpes Vulpes» (εκδ. Τραμάκια, 1995), «Η ευχή του Λυχνικού» (εκδ. Παρουσία, 1998), «Επίδομα Ερημίας» (εκδ. Αρμός, 2000), «Μεταβατικά Ρήματα» (εκδ. Αρμός, 2004), «Συναξάρι» (εκδ. Αρμός, 2008), «Ξένος και Παρεπίδημος» (εκδ. Αρμός, 2010», «Φως ως ιμάτιον» (εκδ. Αρμός, 2011), «Ακολουθία των ωρών» (εκδ. Αρμός, 2013), «Τα τρία ανατολικά» (εκδ. Αρμός, 2014), «Συνοδικό» (εκδ. Αρμός, 2016), «Η ενάτη ώρα» (εκδ. Αρμός, 2020).

Μελέτες: «Ethosociologie de l΄egalite des especes: Hierarchie et role des femelles dans une communaute controllee. Le cas de la montagne des singes» (Alsace, 1984), «La psychopathologic du pouvoir» (Strasbourg, 1986), «L’evolution de la condition feminine en Grece» (Strasbourg, 1985), «Το είδωλο του καθρέφτη της – Προσέγγιση της κοινωνικής θέσης της γυναίκας στην Ελλάδα» (εκδ. Ρήσος, 1991), «Άνθρωπος και Φυσικό Περιβάλλον» (εκδ. Δελφίνι, 1997), «Κείμενα για την Ποίηση» (εκδ. Τυπωθήτω/Δαρδανός, 2009).

Μεταφράσεις: «Ο Ναρκισσισμός» του Pierre Dessuant (εκδ. Χατζηνικολή, 1996), «Τα απροσάρμοστα παιδιά» του Roger Perron (εκδ. Χατζηνικολή, 1996).

Τετάρτη 26 Μαΐου 2021

Ο Άλεν συνομιλεί με τον Άλεν - «Σχετικά με το τίποτα»

«Σχετικά με το τίποτα» είναι ο τίτλος της αυτοβιογραφίας του Γούντι Άλεν που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός, σε μετάφραση Γιώργου-Ίκαρου Μπαμπασάκη.

Με τη μοναδική του ικανότητα να λέει ιστορίες, ο Γούντι Άλεν μάς γυρίζει πίσω στην παιδική του ηλικία στο Μπρούκλιν· στα πρώτα χρόνια της αμερικανικής τηλεόρασης, όταν εργάστηκε ως ευθυμογράφος σε τηλεοπτικές επιθεωρήσεις στο πλευρό θρυλικών μορφών, όπως ο Μελ Μπρουκς και ο Νιλ Σάιμον· στα κλαμπ όπου εμφανιζόταν ως αυτοσχεδιαστικός κωμικός παλεύοντας να αναγνωριστεί το ταλέντο του και να βρει τον δρόμο προς την επιτυχία.

Κι ύστερα μας ταξιδεύει στον κόσμο των κινηματογραφικών πλατό, όταν πλέον άρχισε να γυρίζει τις πρώτες του κωμωδίες –«Ζητείται εγκέφαλος για ληστεία», «Μπανάνες», «Τα πάντα γύρω από το σεξ», και μας ξεναγεί στην εξηντάχρονη παραγωγικότατη καριέρα του στο σινεμά, από τις κλασικές ταινίες του –«Ο νευρικός εραστής», «Μανχάταν», «Η Χάνα και οι αδελφές της»- ως τις πιο πρόσφατες –«Μεσάνυχτα στο Παρίσι», «Μια βροχερή μέρα στη Νέα Υόρκη». Παράλληλα μιλά για τους γάμους του, τους έρωτές του και τις διάσημες φιλίες του, για την τζαζ μουσική που αγαπά να παίζει, για τα βιβλία του και τα θεατρικά του έργα, ενώ μαθαίνουμε για τους δαίμονές του, τα λάθη και τις επιτυχίες του και για τους ανθρώπους που τον σημάδεψαν.

«Όταν ήμουν μικρό αγόρι, οι αγαπημένες μου ταινίες ήταν αυτές που ονόμαζα κωμωδίες της σαμπάνιας. Μου άρεσαν οι ιστορίες που διαδραματίζονταν σε ρετιρέ όπου ο ανελκυστήρας ανοίγει κατευθείαν στο διαμέρισμα και ακούγονται οι φελλοί, όπου μειλίχιοι άντρες που μιλούσαν πολύ έξυπνα ερωτοτροπούσαν ρομαντικά με όμορφες γυναίκες που ραχάτευαν νωχελικά στο σπίτι, φορώντας κάτι που ενδεχομένως σήμερα φοριέται σε γαμήλιες τελετές στα Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ. Αυτά τα διαμερίσματα ήταν μεγάλα, συνήθως μεζονέτες, με πολύ λευκό χώρο. Μόλις έμπαινε κάποιος ή επισκέπτης κάποιου σχεδόν πάντα κατευθυνόταν μεμιάς προς ένα μικρό προσιτό μπαρ για να σερβιριστεί ποτό από καράφα.

Οι πάντες έπιναν όλη την ώρα και κανένας δεν αναγούλιαζε. Και κανένας δεν είχε καρκίνο και το ρετιρέ δεν έσταζε, και όταν χτυπούσε το τηλέφωνο μες στα μεσάνυχτα οι άνθρωποι από την Παρκ ή την Πέμπτη Λεωφόρο δεν ήταν αναγκασμένοι, όπως η μητέρα μου, να συρθούν από το κρεβάτι και να κοπανήσουν τα γόνατά τους ψάχνοντας ψηλαφητά μες στη σκοτεινιά για να βρουν τη μία και μοναδική μαύρη συσκευή και ν’ ακούσουν ίσως ότι τα κακάρωσε κάποιος συγγενής. Όχι. Η Χέπμπορν ή ο Τρέισι ή ο Κάρι Γκραντ ή η Μίρνα Λόι απλώς σήκωναν το τηλέφωνο στο κομοδίνο κάτι ίντσες από κει όπου κοιμούνταν, και το τηλέφωνο ήταν συνήθως λευκό και τα νέα δεν είχαν να κάνουν με καμιά μετάσταση ή καμιά θρόμβωση στεφανιαίας από χρόνια θανάσιμης κατανάλωσης κακής ποιότητας κρέατος, αλλά ως επί το πλείστον με επιλύσιμους γρίφους όπως “Πώς; Τι θες να πεις δεν είμαστε νόμιμα παντρεμένοι!;”».

Πέμπτη 20 Μαΐου 2021

"Ο ιππότης που αγάπησε" της Julia Quinn

Το 1814 µας υπόσχεται µία ακόµη σεζόν γεµάτη εκδηλώσεις. Όχι όµως, κατά την άποψη της γράφουσας, και για τον Άντονι Μπρίτζερτον, τον πιο αμφιλεγόμενο εργένη που δεν έχει δώσει δείγµατα ότι επιδιώκει τον γάμο. Και στ’ αλήθεια, γιατί να το κάνει;

Η Κοινωνική Στήλη της Λαίδης Γουίσλνταουν, Απρίλιος 1814

Αυτή τη φορά οι συγγραφείς των σκανδαλοθηρικών εφημερίδων έπεσαν έξω. Ο Άντονι Μπρίτζερτον όχι µόνο αποφάσισε να παντρευτεί – αλλά έχει επιλέξει και σύζυγο! Το µόνο εµπόδιο είναι η µεγαλύτερη αδελφή της µνηστής του, η Κέιτ Σέφιλντ, η πιο ενοχλητική γυναίκα που µπορεί κανείς να συναντήσει σε µια λονδρέζικη αίθουσα χορού. Η ραδιούργα Κέιτ εξοργίζει τον Άντονι µε την αποφασιστικότητά της να διαλύσει τον αρραβώνα, µα όταν κλείνει τα µάτια του τη νύχτα, εκείνη εμφανίζεται στα δαιδαλώδη όνειρά του...

Σε αντίθεση µε ό,τι πιστεύουν οι συντηρητικές μανάδες, η Κέιτ είναι βέβαιη ότι οι µετανιωµένοι γυναικάδες δεν γίνονται οι καλύτεροι σύζυγοι. Είναι αποφασισµένη να παλέψει με τους κανόνες και να προστατέψει την αδελφή της, αγνοώντας όμως τη δική της ευάλωτη πλευρά. Όταν συνειδητοποιεί τις ενδόμυχες σκέψεις της είναι αργά και κάθε της δράση από εδώ και πέρα είναι καταδικασμένη να προκαλέσει αναπάντεχη αντίδραση...

«Η Τζούλια Κουίν είναι η Τζέιν Όστεν της εποχής µας».

Jill Barnett

Εκδόσεις ΔΙΟΠΤΡΑ

Το ανθηρό εμπόριο του έρωτα στην αρχαία αθηναϊκή κοινωνία

Το βιβλίο «Ο αγοραίος έρωτας στην αρχαία Αθήνα – Η επιρροή της ανδρικής και γυναικείας πορνείας στην αρχαία Αθήνα» του επίκουρου Καθηγητή Κλασικών Σπουδών και Αρχαίας Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνια Edward E. Cohen κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα, σε μετάφραση Βιολέττας Ζεύκη.

Σκηνή από συμπόσιο. Κωμαστής και εταίρες σε ερωτικό παιχνίδι. Τέλος 6ου αιώνα π.χ. Βασιλικό Μουσείο Τέχνης και Ιστορίας, Βρυξέλες.

Με μια πρωτοποριακή προσέγγιση που απευθύνεται τόσο στον μελετητή όσο και στο ευρύτερο αναγνωστικό κοινό, ο συγγραφέας διερευνά τη διάρθρωση της αγοράς του έρωτα στην αρχαία Αθήνα, εξετάζοντας στοιχεία που αφορούν την οικονομική και κοινωνική ιστορία, αλλά και την ιστορία του φύλου και του δικαίου, βασισμένος στις πηγές. Έτσι, μέσα από περιπτώσεις γυναικών που διηύθυναν επιχειρήσεις πορνείας, οι οποίες συχνά διατηρούνταν από γενιά σε γενιά, σε μητρογραμμική βάση, εξετάζεται ο ρόλος που διαδραμάτισε το ανθηρό εμπόριο του έρωτα στην αθηναϊκή κοινωνία.

«Τα υλικά κατάλοιπα είναι μια σημαντική –αλλά δύσκολη– πηγή πληροφοριών σχετικά με την αθηναϊκή πορνεία. Οι αρχαιολόγοι ισχυρίζονται ότι έχουν εντοπίσει “συνοικίες με κόκκινα φανάρια” στην αρχαία Αθήνα και έχουν επίσης αποκαλύψει κατόψεις κτιρίων που πιστεύεται ότι ήταν οίκοι ανοχής, εντός των οποίων βρέθηκαν τέχνεργα τα οποία υποτίθεται ότι συνδέονται με την πορνεία. Πολλές παραστάσεις στην κεραμική (“αγγειογραφία”) έχουν ταυτιστεί ως πορνικές σκηνές. Η αξιολόγηση τέτοιων στοιχείων, ωστόσο, είναι δύσκολη μεθοδολογικά.

Για παράδειγμα, οι σύγχρονες απεικονίσεις των πορνείων, που επιλέχθηκαν από αττικά αγγεία, προσφέρουν πολυάριθμες απεικονίσεις γυναικών εν ώρα εργασίας, αλλά καμία ανδρική μορφή σε αυτόν τον ρόλο –ως εκδήλωση, κατά τη γνώμη μου, μιας πρακτικής κατά την οποία “οι κριτικοί τείνουν να υποθέτουν ότι οι γυναίκες σε σεξουαλικά σαφείς ετεροφυλόφιλες σκηνές είναι πόρνες”, ενώ οι ρητές απεικονίσεις ανδρικών ομοφυλοφιλικών σχέσεων ονομάζονται “σκηνές ερωτοτροπίας”».

Παρασκευή 7 Μαΐου 2021

To ιστορικό μυθιστόρημα «Άμνετ» της Μάγκι Ο’Φάρελ κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός, σε μετάφραση Αύγουστου Κορτώ.

Ένα αγόρι, που το πέρασμά του από τη ζωή χάθηκε στη λησμονιά, αλλά το όνομά του έμεινε στην Ιστορία ως ο τίτλος ενός από τα διασημότερα θεατρικά έργα όλων των εποχών, ζωντανεύει από την πένα μιας σπουδαίας συγγραφέως στην καλύτερή της στιγμή.

Αυτή είναι η τρυφερή και αβάσταχτα συγκινητική ιστορία του Άμνετ, που, μια καλοκαιριάτικη μέρα του 1596, στο Στράτφορντ, αναζητά απεγνωσμένα βοήθεια για να σώσει τη δίδυμη αδερφή του, η οποία πέφτει στο κρεβάτι με πυρετό.

«Ο Άμνετ φτάνει στο σπίτι του γιατρού […] και χτυπάει με δύναμη την πόρτα. Συνειδητοποιεί, φευγαλέα, το σχήμα των δαχτύλων του, των νυχιών, και, όπως τα κοιτά, σκέφτεται την Τζούντιθ· χτυπάει με ακόμα μεγαλύτερη μανία. Βροντάει, κοπανάει, φωνάζει. [….]

Γυρίζει τρέχοντας. Ο κόσμος μοιάζει πιο αγριωπός, οι άνθρωποι πιο θορυβώδεις, οι δρόμοι μακρύτεροι, το χρώμα του ουρανού εισβάλλει στα μάτια του – ένα διαπεραστικό γαλάζιο. Το άλογο στέκει ακόμη ζεμένο στο κάρο του· το σκυλί έχει κουλουριαστεί σ’ ένα κατώφλι.[…]

Η πολυβραβευμένη συγγραφέας Μάγκι Ο’Φάρελ γεννήθηκε στη Βόρεια Ιρλανδία, το 1972, και μεγάλωσε στην Ουαλία και τη Σκοτία.  Για το μυθιστόρημά της «Άμνετ» τιμήθηκε με το Women’s Prize for Fiction. Ζει στο Εδιμβούργο.

Όλο και κάποιος θα ’ναι σπίτι, είναι σίγουρος, όταν φτάσει στο σπίτι. Όταν ανοίξει την πόρτα. Όταν διαβεί το κατώφλι. Όταν φωνάξει, κάποιον, οποιονδήποτε. Κάποιος θ’ αποκριθεί. Κάποιος θα ’ναι εκεί. Εν αγνοία του, στον δρόμο για το σπίτι του γιατρού, προσπέρασε την υπηρέτρια, τον παππού και τη γιαγιά του, και τη μεγάλη του αδερφή.[…]

Η Τζούντιθ κείτεται ολομόναχη στο κρεβάτι της, ανοιγοκλείνοντας τα μάτια. Δεν μπορεί να καταλάβει τι συνέβη τούτη τη μέρα. Εκεί που έκοβαν σπάγγους με τον Άμνετ, για τα μωρά της γάτας –έχοντας τον νου στη γιαγιά τους, που ’χε πει στην Τζούντιθ να κόψει το προσάναμμα και να γυαλίσει το τραπέζι, όσο ο Άμνετ θα έκανε τα σχολικά του καθήκοντα–, ξάφνου ένιωσε μια αδυναμία στα μπράτσα, έναν πόνο στην πλάτη, ένα τσούξιμο στον λαιμό. “Μου ’ρθε μια αδιαθεσία”, είχε πει στον αδερφό της, κι εκείνος είχε υψώσει το βλέμμα απ’ τα ψιψίνια, κοιτάζοντάς την, και τα μάτια του είχαν αλωνίσει το πρόσωπό της. Τώρα είναι ξαπλωμένη και δεν έχει ιδέα πώς βρέθηκε εδώ, ούτε πού πήγε ο Άμνετ, ούτε πότε θα γυρίσει η μητέρα της, ούτε γιατί το σπίτι είναι έρημο. […]

Κι ο Άμνετ; Μπαίνει ξανά στο στενό σπίτι, χτισμένο σ’ ένα άλλοτε ακατοίκητο κενό. Είναι βέβαιος, πλέον, ότι οι άλλοι θα γυρίσουν. Δε θα ’ναι μόνοι τους, αυτός κι η Τζούντιθ. Θα ’ρθει κάποιος που θα ξέρει τι να κάνει, που θα αναλάβει τις ευθύνες, κάποιος που θα του πει ότι όλα είναι εντάξει. Μπαίνει, αφήνει την πόρτα να κλείσει στο κατόπι του. Φωνάζει, ότι γύρισε, ότι είναι εδώ. Σωπαίνει, περιμένοντας απόκριση, μα δεν ακούγεται τίποτα: μόνο σιωπή».

Κανένας δεν είναι στο σπίτι. Η μάνα τους, η Άγκνες, είναι στον μαγισσόκηπό της, όπου καλλιεργεί βοτάνια, ενώ ο πατέρας τους λείπει στο Λονδίνο για δουλειά. Οι δυο γονείς δεν ξέρουν πως, μέχρι το τέλος της εβδομάδας, ένα από τα παιδιά τους δε θα είναι πλέον στη ζωή.

Εμπνευσμένο από πραγματικά γεγονότα, το βραβευμένο μυθιστόρημα της Μάγκι Ο’Φάρελ αφορά τον δεσμό μεταξύ των διδύμων κι έναν γάμο που φτάνει στο χείλος της καταστροφής από το βαρύ πένθος. Παράλληλα, αφηγείται τις ιστορίες ενός γερακιού και της κυράς του, ψύλλων που μπαίνουν σε ένα πλοίο στην Αλεξάνδρεια, και του γιου ενός γαντοποιού, που αψηφά τις συμβάσεις προκειμένου να διεκδικήσει τη γυναίκα που αγαπά.

Πέμπτη 15 Απριλίου 2021

«Οι ακρωτηριασμένοι» του Χέρμανν Ούνγκαρ

Το μυθιστόρημα «Οι ακρωτηριασμένοι» του Χέρμανν Ούνγκαρ (1893-1929) κυκλοφορεί για πρώτη φορά στα ελληνικά από τις εκδόσεις Ροές, σε μετάφραση Βασίλη Πατέρα και με επίμετρο της Πελαγίας Τσινάρη.

Ο υπάλληλος τραπέζης Φραντς Πόλτσερ, παγιδευμένος σε έναν ψυχρό εργασιακό κόσμο, έχει παραδοθεί στη μοιρολατρία και, ουσιαστικά, φυτοζωεί σε μια αέναα επαναλαμβανόμενη καθημερινότητα. Το μόνο που τον συγκροτεί και τον συγκρατεί στη ζωή είναι η ακούραστη επιδίωξη της τάξης και της ασφάλειας –με τη μορφή της προστασίας από ένα εχθρικό και απρόβλεπτο, όπως το αντιλαμβάνεται, περιβάλλον. Ο κόσμος είναι ο πιο άσπονδος εχθρός του, κι εκείνο που του επιτρέπει να αντέχει τον αβάσταχτο βίο του είναι η προβλεψιμότητα της κάθε ημέρας.

Ο φόβος απέναντι σε κάθε αλλαγή τον ρίχνει στην αγκαλιά της σπιτονοικοκυράς του, της Κλάρας Πόργκες, μιας μαραμένης χήρας, η οποία ξέρει να εκμεταλλεύεται τις φοβίες του και τον εξουσιάζει πλήρως, μέχρι του σημείου της σεξουαλικής κακοποίησης.

Στο επίκεντρο του έργου του Ούνγκαρ βρίσκουμε συχνά χαρακτήρες όπως ο Φραντς Πόλτσερ των «Ακρωτηριασμένων», οι οποίοι είναι ανίκανοι να δράσουν και οδηγούνται στην πλήρη αυτοταπείνωση. Ο πρώιμος θάνατος του συγγραφέα –πέθανε μόλις 36 ετών από οξεία σκωληκοειδίτιδα- έδωσε αφορμή για την υπόθεση ότι ο Ούνγκαρ βρισκόταν κοντά στους ήρωές του.

«Εκείνη έκαμψε την αντίστασή του και άνοιξε την πόρτα. Ο Πόλτσερ είδε στο σκοτάδι ότι τα μαλλιά της ήταν λυτά.

Ήταν κι εκείνη με τη νυχτικιά της.

Τον πήρε από το χέρι.

“Έλα Πόλτσερ!” είπε. Η φωνή της ήταν βραχνή. “Έλα!”

Εκείνος δεν κουνήθηκε απ’ τη θέση του.

Τον τράβηξε στο σκοτεινό δωμάτιο και έκλεισε την πόρτα. Τον οδήγησε στο κρεβάτι. “Μα εσύ τρέμεις” του είπε.

Το κρεβάτι ήταν ζεστό. Τον σκέπασε με το πάπλωμα. Το κρεβάτι ανάδινε μια μυρωδιά μαλλιών.

Η κυρία Πόργκες έγειρε δίπλα του.

“Δεν θα με διώξετε από το δωμάτιο, κυρία Πόργκες;” είπε.

Εκείνη γέλασε και τρίφτηκε πάνω του. Ο Πόλτσερ κατάλαβε ότι περίμενε κάτι απ’ αυτόν και κόλλησε πάνω της. Η κυρία Πόργκες τον αγκάλιασε και γέλασε δυνατά. Ο Πόλτσερ αναλογίστηκε τις συνέπειες της έξωσης και έβαλε τα δυνατά του. Από στιγμή σε στιγμή γινόταν ολοένα πιο νευρικός και ανυπόμονος. Ένιωσε τον ιδρώτα να σχηματίζει σταγόνες στο μέτωπό του. Τώρα η κυρία Πόργκες ήταν ξαπλωμένη δίπλα του και δεν κουνιόταν.

“Μα πώς ιδρώνεις έτσι, τρεμουλιάρη!” είπε γελώντας. “Πώς ιδρώνεις!”

O Πόλτσερ ντράπηκε για τον ιδρώτα του εκείνη τη στιγμή, αν και ήξερε πως δεν ήταν ντροπή να ιδρώνεις αλλά κάτι φυσιολογικό.

“Είμαι κουρασμένη” είπε η κυρία Πόργκες. Χασμουρήθηκε και τεντώθηκε. Έπειτα γύρισε προς τη μεριά του τοίχου. “Γι’ αυτό με ξύπνησες;” “Ίσως αύριο τα καταφέρεις καλύτερα” του είπε γελώντας».

Μια λαίλαπα από γεγονότα πυροδοτείται -ένα κουβάρι από αδιέξοδα, θρησκευτικό φανατισμό, φιλαργυρία και βίαιη σεξουαλικότητα- που απειλεί να αφανίσει στο πέρασμά της όχι μόνο την τάξη αλλά και όλα τα πρόσωπα του μυθιστορήματος.

Ο μεγάλος Αυστριακός συγγραφέας Στέφαν Τσβάιχ, αναφερόμενος στο μυθιστόρημα «Οι ακρωτηριασμένοι», έγραψε ότι «έχει μια τόσο δαιμονική δύναμη, ώστε νιώθεις να διαπερνούν τα νεύρα σου ρίγη αδυναμίας σχεδόν μεθυστικά – […] δεν μπορείς παρά να το λατρέψεις με τρόμο, δεν μπορείς παρά να συνεχίσεις να το διαβάζεις με φρίκη…».

Τρίτη 13 Απριλίου 2021

«Ένας διαφορετικός τυμπανιστής» || εκδόσεις Μεταίχμιο

«Ένας διαφορετικός τυμπανιστής», το πρώτο μυθιστόρημα του Αφροαμερικανού Γουίλιαμ Μέλβιν Κέλι (1937–2017), κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Το βιβλίο του «χαμένου γίγαντα της αμερικανικής λογοτεχνίας», που πρωτοκυκλοφόρησε το 1962 και τον κατέταξε μεταξύ των Τζέιμς Μπόλντουιν και Γουίλιαμ Φώκνερ, επανέρχεται σε νέα έκδοση και τοποθετείται στα ράφια της κλασικής λογοτεχνίας.

Μια μέρα του 1957, στο Σάτον, τη μικρή πόλη μιας επινοημένης πολιτείας του αμερικάνικου Νότου ανάμεσα στο Μισισίπι και την Αλαμπάμα, ο νεαρός μαύρος αγρότης Τάκερ Κάλιμπαν ρίχνει αλάτι στα χωράφια του, σκοτώνει τα ζωντανά του, βάζει φωτιά στο σπίτι του, παίρνει τη γυναίκα και το παιδί του και φεύγει. Οι λευκοί της μικρής πόλης παρακολουθούν σαστισμένοι· τις επόμενες μέρες, το σάστισμά τους εντείνεται, καθώς ο ένας μετά τον άλλον οι μαύροι κάτοικοι φοράνε τα κυριακάτικά τους, παίρνουν ό,τι πολύτιμο έχουν και φεύγουν και εκείνοι.

«Πάει τέλειωσε τώρα. Οι πιο πολλοί άντρες που στέκονταν, έγερναν ή κάθονταν στη βεράντα της εισόδου του Παντοπωλείου Τόμασον είχαν βρεθεί στο αγρόκτημα του Τάκερ Κάλιμπαν την Πέμπτη όταν άρχισαν όλα, αν και, με την ενδεχόμενη εξαίρεση του κυρίου Χάρπερ, κανένας τους δεν ήξερε ότι κάτι άρχιζε τότε. Όλη την Παρασκευή και για μεγάλο μέρος του Σαββάτου έβλεπαν τους νέγρους του Σάτον, με τα μπαγκάζια τους ή και με άδεια χέρια, να περιμένουν στην άκρη της εισόδου του παντοπωλείου για το ωριαίο λεωφορείο που θα τους πήγαινε στην Ανατολική Ράχη και, διαμέσου του Χάρμονς Ντρόου, στο Νιου Μαρσάιλς και στον Δημοτικό Σιδηροδρομικό Σταθμό.

Από το ραδιόφωνο και τις εφημερίδες ήξεραν ότι το Σάτον δεν ήταν η μοναδική πολίχνη, ήξεραν ότι όλοι οι νέγροι σε όλες τις πόλεις, τις κωμοπόλεις και τα σταυροδρόμια της Πολιτείας χρησιμοποιούσαν κάθε διαθέσιμο μεταφορικό μέσο, συμπεριλαμβανομένων των ίδιων των ποδιών τους, για να ταξιδέψουν προς τα σύνορα της Πολιτείας και να τραβήξουν προς το Μισισίπι ή την Αλαμπάμα ή το Τενεσί, ακόμα κι αν κάποιοι (όχι οι περισσότεροι) σταματούσαν ακριβώς εκεί και άρχιζαν να γυρεύουν καταφύγιο και δουλειά. Ήξεραν ότι οι πιο πολλοί δεν θα σταματούσαν μόλις περνούσαν τα σύνορα, αλλά θα συνέχιζαν ώσπου να φτάσουν σ’ ένα μέρος όπου θα είχαν έστω και την ελάχιστη ευκαιρία να ζήσουν, ή να πεθάνουν, αξιοπρεπώς, γιατί οι άντρες είχαν δει φωτογραφίες του σιδηροδρομικού σταθμού τίγκα στους μαύρους, και στη Δημοσιά ανάμεσα στο Νιου Μαρσάιλς και στο Γουίλσον Σίτι είχαν δει τις ουρές των αμαξιών που ήταν γεμάτα νέγρους και κάμποσα μπαγκάζια για να τους πείσουν ότι εκείνοι δεν είχαν μπει σ’ όλον αυτόν τον κόπο απλώς για να μετακινηθούν καμιά εκατοστή μίλια. Και όλοι είχαν διαβάσει την ανακοίνωση του κυβερνήτη: “Δεν υπάρχει κανένας λόγος ανησυχίας. Ποτέ δεν τους είχαμε ανάγκη, ποτέ δεν τους θέλαμε, και θα τα πάμε μια χαρά και δίχως αυτούς· ο Νότος θα τα πάει καλά και δίχως αυτούς. Μολονότι μειώθηκε κατά ένα τρίτο ο πληθυσμός, εμείς θα τα πάμε μια χαρά. Έχουν μείνει πάμπολλοι καλοί άνθρωποι”.

Ήθελαν όλοι να το πιστέψουν. Δεν είχαν ζήσει πολύ σ’ έναν κόσμο δίχως μαύρα πρόσωπα, κι έτσι τίποτα δεν είχαν για σίγουρο, αλλά έλπιζαν ότι όλα θα πήγαιναν καλά, προσπαθούσαν να πείσουν τον εαυτό τους ότι το ζήτημα είχε τελειώσει, αν και διαισθάνονταν ότι για κείνους μόλις άρχιζε».

Μια ερμηνεία της μαύρης ταυτότητας, μέσα από τα μάτια των λευκών, πάντα, αφηγητών και σύμφωνα με τις δικές τους πεποιθήσεις, ανάγκες και επιθυμίες. Πώς αντιλαμβάνονται αυτήν την αυθόρμητη απόρριψη της υποτέλειας εκ μέρους των μαύρων συμπολιτών τους αγόρια, κορίτσια, γυναίκες και άντρες; Φιλελεύθεροι και συντηρητικοί; Μισαλλόδοξοι και φίλα προσκείμενοι;

Ένα συγκλονιστικό, άκρως επίκαιρο βιβλίο που ρίχνει νέο φως στα φυλετικά προβλήματα που μαστίζουν χρόνια την αμερικάνικη κοινωνία.

Παρασκευή 9 Απριλίου 2021

«Εκεί που τραγουδάνε οι καραβίδες» || εκδόσεις Δώμα

Το μυθιστόρημα «Εκεί που τραγουδάνε οι καραβίδες» της Ντέλια Όουενς κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Δώμα, σε μετάφραση Μαργαρίτας Ζαχαριάδου.

«Άλλο βάλτος κι άλλο έλος. Ο βάλτος είναι ένας τόπος φωτεινός, όπου χορτάρια φυτρώνουν στο νερό, και το νερό κυλά και γίνεται ένα με τον ουρανό. Αργοκίνητα ρυάκια φιδογυρνούν κουβαλώντας την τροχιά του ήλιου ίσαμε τη θάλασσα, και πουλιά μακρυκάνικα απογειώνονται με χάρη απρόσμενη –σαν να μην ήταν φτιαγμένα να πετούν- την ώρα που χίλιες λευκόχηνες κάνουν τον σαματά τους.

Και κάπου στον βάλτο, εδώ κι εκεί, το έλος το αληθινό πάει και συναντά ύπουλους βούρκους κρυμμένους μέσα σε υγρά, πνιγηρά δάση. Τα νερά στο έλος είναι ακίνητα και σκοτεινά· νερά που καταπίνουν το φως στο λασπερό λαρύγγι τους. Ακόμα και τα σκουλήκια που κανονικά βγαίνουν από τη γη τη νύχτα, σε τούτα τα λημέρια γίνονται ημερόβια. Υπάρχουν, βέβαια, και ήχοι, αλλά σε σύγκριση με τον βάλτο, το έλος είναι πολύ σιωπηλό, γιατί η αποσύνθεση είναι διεργασία που συντελείται σε κυτταρικό επίπεδο. Η ζωή σαπίζει και όζει και επιστρέφει στο βρεγμένο χώμα· ένας βρωμερός λάκκος όπου ο θάνατος γεννοβολά ζωή.

Το μυθιστόρημα είναι μια ωδή στον φυσικό κόσμο και μια σπαρακτική ιστορία ενηλικίωσης, που μας υπενθυμίζει πώς τα παιδικά μας χρόνια μάς καθορίζουν για πάντα και ότι η ανθρώπινη φύση κουβαλά αρχέγονα, βίαια μυστικά, απ’ τα οποία κανένας δεν μπορεί να ξεφύγει.

«Η Κάια άφησε το περιοδικό στα πόδια της με το μυαλό της να ταξιδεύει σαν τα σύννεφα. Κάποια θηλυκά έντομα τρώνε το ταίρι τους, μητέρες από την οικογένεια των θηλαστικών εγκαταλείπουν τα μικρά τους λόγω του μεγάλου στρες, πολλά αρσενικά βρίσκουν ριψοκίνδυνους ή πανούργους τρόπους ώστε το σπέρμα τους να επικρατήσει των ανταγωνιστών τους. Τίποτα δεν είναι υπερβολικά απρεπές εφόσον βοηθάει να συνεχιστεί ο κύκλος της ζωής. Η Κάια ήξερε πως αυτό δεν αποτελούσε κάποια σκοτεινή πλευρά της Φύσης· ήταν απλώς επινοητικοί τρόποι να τα βγάζεις πέρα όταν όλα είναι εναντίον σου. Και με τους ανθρώπους, το πράγμα σίγουρα πήγαινε ακόμα πιο μακριά.»

Σάββατο 6 Μαρτίου 2021

Η πιο θεατρική βιβλιοθήκη του κόσμου, σχεδιασμένη από τον Κένγκο Κούμα

«Ένα δωμάτιο χωρίς βιβλία είναι ένα σώμα χωρίς ψυχή» είπε ο Κικέρων και η γρανιτένια όψη του Μουσείου Πολιτισμού Kadokawa του Τόκιο δεν προετοιμάζει κανέναν για τη θερμή ψυχή του κτηρίου και την πιο θεατρική βιβλιοθήκη του κόσμου.

Σχεδιασμένη από τον Κένγκο Κούμα, διαθέτει 50.000 τίτλους και είναι μια πρόκληση όχι μόνο για βιβλιόφιλους ή φανταστικούς αναγνώστες αλλά και για φιλοπερίεργους που θα αναζητήσουν σε έναν δαίδαλο, σε μια αίθουσα υψηλής αισθητικής, το βιβλίο που πιθανώς θα αλλάξει τη ζωή τους.

Ο πανύψηλος χώρος αποτελεί ένα αληθινό αξιοθέατο, εσωτερικά και εξωτερικά. Λίγους μήνες μετά τα εγκαίνιά του, το πολιτιστικό κέντρο έχει ήδη φιλοξενήσει μια ποικιλία μουσικών και θεατρικών παραστάσεων, με τα κλιμακωτά ράφια και τους μεταλλικούς διαδρόμους να λειτουργούν ως φόντο, με το κοινό να παρακολουθεί μέσα από οθόνες που βρίσκονται κυριολεκτικά φυτεμένες μέσα σε βιβλία δημιουργώντας μια συναρπαστική εμπειρία.

Ο διάσημος Ιάπωνας αρχιτέκτονας Κένγκο Κούμα και οι συνεργάτες του παρουσίασαν το τελευταίο τους έργο για την πόλη του Τόκιο, το «Μουσείο Πολιτισμού Kadokawa» στα τέλη του 2020.

Πρόκειται για ένα κτήριο που βρίσκεται περίπου 30 χιλιόμετρα από το κέντρο του Τόκιο και αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης ανάπτυξης που ονομάζεται «Πόλη Tokorozawa Sakura».

Πίσω από το όμορφο και περίπλοκο σχήμα του βρίσκονται πέντε όροφοι.

Ο πρώτος έχει μια μικρή αλλά όμορφη βιβλιοθήκη και μια γκαλερί 1.000 τετραγωνικών μέτρων για εκθέσεις για θέματα όπως η φύση, η επιστήμη, η τέχνη, η φυσική ιστορία, η μόδα, το περιβάλλον και η κοινωνία.

Στον δεύτερο όροφο, στεγάζεται ένα καφέ και ένα κατάστημα, ενώ ο τρίτος είναι εξ ολοκλήρου αφιερωμένος σε ταινίες κινουμένων σχεδίων και ιαπωνικό anime.

Στον τέταρτο όροφο, στεγάζεται μια άλλη εντυπωσιακή βιβλιοθήκη διπλού ύψους, η οποία μπορεί να μετατραπεί σε «βιβλιοθήκη θέατρο». Σε αυτόν τον όροφο, τα ράφια ύψους οκτώ μέτρων υψώνονται προς την οροφή και στεγάζουν περίπου 50.000 βιβλία. Τέλος, στον πέμπτο όροφο στεγάζεται μια άλλη γκαλερί που συνοδεύεται από ένα εστιατόριο με εξαιρετική θέα.

Σάββατο 30 Ιανουαρίου 2021

«Η μέρα χωρίς όνομα» || εκδόσεις Gutenberg

«Η μέρα χωρίς όνομα» του Φρίντριχ Άνι κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Gutenberg, σε μετάφραση Μαρίας Αγγελίδου.

Μια δεκαεφτάχρονη κοπέλα αυτοκτονεί και ο αστυνομικός επιθεωρητής Γιάκομπ Φρανκ ανακοινώνει το γεγονός στη μητέρα της. Επί επτά ώρες κάθεται κοντά της για να την παρηγορήσει και επί είκοσι χρόνια η εικόνα της στοιχειώνει τα βράδια του. Ξαφνικά, στην πόρτα του τέως πλέον επιθεωρητή εμφανίζεται ο άντρας της γυναίκας και πατέρας του κοριτσιού: είναι σίγουρος πως η κόρη του είχε δολοφονηθεί.

«Δεν ήταν στο δωμάτιό της· την είχαν στο νεκροτομείο για να την εξετάσουν. Εκεί πήγα και την είδα, κρατώντας από το χέρι τη γυναίκα μου. Γεια σου, Έστερ, της είπα· τόσο ανόητος, τόσο ενοχλητικός ήμουνα εκείνη τη μέρα, κι όλες τις επόμενες μέρες, και τώρα ακόμα. Καλέ μου Θεέ, είπα, άκουσέ με αυτή τη μία και μοναδική φορά και κάνε ν’ ανασάνει ξανά. Δεν μπορεί να ’χουν τελειώσει οι ανάσες εκεί ψηλά στα ουράνια, είπα με δυνατή φωνή στο δωμάτιο της κόρης μας. Τέτοια πράγματα σκεφτόταν το μυαλό μου, κι εγώ τα ξεστόμιζα. Η Ντόρις, η γυναίκα μου, έκλαιγε στην κουζίνα, στο τραπέζι της κουζίνας. Εγώ δεν έκλαψα. Έκλαψα πολύ αργότερα, όμως αυτό δεν έχει καμιά σημασία.

Δεν είχαμε ιδέα. Η Σάντρα ήταν η πρώτη που μας το είπε κατάμουτρα ότι η Έστερ μας ήθελε να σκοτωθεί. Ψέμα! Θεέ μου. Πώς τόλμησε να σταθεί εκεί μπροστά μας, στο σαλόνι μας μέσα, και να μας πει τέτοιο πράγμα. Λίγες ώρες μετά την επιστροφή μας από το νεκροτομείο. Στην αρχή δεν το πίστεψα, η γυναίκα μου το πίστεψε. Το φαντάζεστε, επιθεωρητά; Η Ντόρις την πίστεψε τη Σάντρα, την πήρε στα σοβαρά. Αυτό δεν της συγχώρεσα ούτε τότε ούτε ποτέ. Ότι και καλά η κόρη μας είχε κάποιο είδος βαριάς μελαγχολίας και γι’ αυτό κρεμάστηκε. Έβαλα τέλος στη συζήτηση και πήγα ξανά στο δωμάτιο της Έστερ και προσευχήθηκα ξανά στον καλό Θεό, να πλάσει στην ανάγκη μια καινούργια ανάσα και να τη χαρίσει στην Έστερ.

Σας το λέω επειδή με ακούτε και με πιστεύετε, το βλέπω στο πρόσωπό σας. Αυτό δεν το ’χω ομολογήσει ποτέ σε κανέναν άλλον –μόνο σ’ εσάς.

Είμαι τώρα εξήντα τεσσάρων χρονών, τότε ήμουν σαράντα τεσσάρων, ολόκληρος άντρας δηλαδή, υπάλληλος σε μια ονομαστή εταιρεία ρουχισμού, ιδιοκτήτης ενός μικρού σπιτιού στο Ράμερσντορφ, με ωραίο κήπο. Ένας τέτοιος άνθρωπος δεν πέφτει στα γόνατα να παρακαλάει: Καλέ μου Θεέ, δώσε ανάσα στο παιδί μου. Θα τον κοροϊδεύουν κι οι τοίχοι. Αλλά εγώ εκεί, δεν έλεγα να σταματήσω τα παιδιαρίσματα. Ήμουν εκατό τοις εκατό σίγουρος ότι η κόρη μας δεν είχε αυτοκτονήσει.

Μετά ήρθε ο αστυνόμος, ο συνάδελφός σας, και μας είπε ότι ο ιατροδικαστής δεν απέκλειε τελείως την περίπτωση εξωγενών αιτίων.

Δεν την ήξερα αυτή την έκφραση, δεν ήξερα πως υπάρχει, αλλά την κατάλαβα και την πίστεψα αμέσως. Εξωγενή αίτια. Κι έβαλα επιτόπου τις φωνές στη γυναίκα μου, μπροστά στον καλοντυμένο επιθεωρητή, σκούρα γραβάτα, σκούρο σακάκι, ήρεμο και συγκρατημένο φέρσιμο, τίποτα απ’ αυτά δεν μ’ εμπόδισε να βάλω τις φωνές στη γυναίκα μου, επειδή της άξιζε. Επειδή είχε πιστέψει τα λόγια της Σάντρας. Επειδή δεν μου είχε τηλεφωνήσει αυτή στο Σάλτσμπουργκ, η αστυνομία μου είχε τηλεφωνήσει στο ξενοδοχείο. Οι άλλοι όλοι στην ομάδα είχαν ήδη κινητά, εγώ όχι ακόμη· αλλά αυτό δεν είναι επιχείρημα· η γυναίκα μου μπορούσε να με βρει. Δεν ήθελε. Δεν μπορούσε, ισχυρίστηκε αργότερα – αλλά εγώ δεν την πίστεψα.

Εξωγενή αίτια θα πει ότι κάποιος άλλος ήταν εκεί και αυτός είχε το σκοινί. Αυτός ο άλλος το πέρασε θηλιά γύρω από το λαιμό της κόρης μας. Και την κρέμασε από το δέντρο στο πάρκο της Μπαντ Ντιρκχάιμερ Στράσε. Η Εγκληματολογική Υπηρεσία το απέκλεισε αυτό, παρά τη γνωμάτευση του ιατροδικαστή.

Ρώτησαν όλους τους μαθητές του σχολείου, ερεύνησαν τα πάντα, πήραν όρκο ότι δεν άφησαν τίποτα που να μην το ψάξουν. Έτσι δεν είναι; Ούτε μάρτυρες ούτε αποδείξεις βρήκαν.

Η κόρη μου δεν είχε μελαγχολία στην καρδιά της. Έπεσε θύμα δολοφόνου. Κι αυτόν τον δολοφόνο πρέπει επιτέλους να τον βρείτε, κύριε Φρανκ. Σας παρακαλώ, σας ικετεύω γονατιστός».

Ο επιθεωρητής Φρανκ ξεπερνά τους ενδοιασμούς του και αρχίζει μια νέα έρευνα.

Με φόντο ή και πρόσχημα μια αστυνομική ιστορία, ο πολυβραβευμένος Γερμανός συγγραφέας Φρίντριχ Άνι εστιάζει στα συναισθήματα των πρωταγωνιστών του, φωτίζει τη μελαγχολία και τη μοναξιά και αποκαλύπτει την καθημερινή, υπόγεια και περίπλοκη βιαιότητα της ζωής.

Τρίτη 19 Ιανουαρίου 2021

Batman: Το πρώτο τεύχος του κόμικ πωλήθηκε έναντι 2,2 εκατομμυρίων δολαρίων

Τεύχος του Batman#1, του πρώτου κόμικ αφιερωμένου αποκλειστικά στον Σκοτεινό Ιππότη (Dark Knight), πωλήθηκε πρόσφατα μέσω της Heritage Auctions έναντι του εντυπωσιακού ποσού των 2,2 εκατομμυρίων δολαρίων.

Το τεύχος κυκλοφόρησε το 1940 και πωλήθηκε στη δημοπρασία σε σχεδόν άριστη κατάσταση. Κατέρριψε φυσικά ρεκόρ ως το πιο ακριβό τεύχος κόμικ Batman που έχει ποτέ πωληθεί.

Στο 80 ετών κόμικ δόθηκε πιστοποιημένο σκορ 9,4 από την Εταιρεία Πιστοποιημένης Εγγύησης -CGC, (ανεξάρτητη υπηρεσία αξιολόγησης και ταξινόμησης κόμικ, καρτών, περιοδικών και άλλων συλλεκτικών αντικειμένων) για την κατάστασή του, κάτι που είναι σπάνιο για ένα τόσο παλιό τεύχος.

Ο Μπίλι Τ. Γκέιτς ήταν ο πιο πρόσφατος ιδιοκτήτης του κόμικ, το οποίο αγόρασε το 1979 έναντι 3.000 δολαρίων.

Στην περιγραφή στον ιστότοπο της Heritage Auctions αναφέρεται ότι «είναι η πρώτη φορά στην ιστορία του CGC που ένα αντίτυπο σε άριστη κατάσταση ενός από τα πέντε βασικά τεύχη της Χρυσής Εποχής πωλείται σε δημοπρασία».

Ελάχιστα τεύχη είναι τόσο εύκολο να αξιολογηθούν όσο το Batman#1, αναφέρεται και διευκρινίζεται ότι το κίτρινο εξώφυλλο του κόμικ είναι πιθανόν να έχει κηλίδες ή σκιές σκόνης, κάτι που κάνει τα πρωτότυπα δύσκολο να αναπαραχθούν.

Πριν από δύο μήνες τεύχος του Detective Comics#27 πωλήθηκε σε δημοπρασία έναντι 1,5 εκατομμυρίων δολαρίων.

Παρασκευή 8 Ιανουαρίου 2021

Τα 20 ελεύθερα e-books που διάβασαν περισσότερο οι Έλληνες το 2020

Η πανδημία της covid-19 και οι ιδιαίτερες περιοριστικές συνθήκες της δημιούργησαν αυξημένο ενδιαφέρον για τα ψηφιακά βιβλία και στη χώρα μας. Αυτό, μεταξύ άλλων, οδήγησε σε μεγάλη αύξηση της επισκεψιμότητας στον ιστότοπο της Ανοικτής Βιβλιοθήκης (https://www.openbook.gr), με 1.829.213 επισκέπτες συνολικά.

Η συλλογή αυτή περιλαμβάνει 8.492 ελεύθερα (δωρεάν) ελληνικά ψηφιακά βιβλία και καθημερινά εμπλουτίζεται με νέα. Παράλληλα, καταγράφηκε έντονο ενδιαφέρον για τα ηχητικά βιβλία και πλέον δημιουργήθηκε ειδική ενότητα με Audio-books.

Τα 20 ελληνικά ελεύθερα e-books με τις περισσότερες λήψεις μέσα στο 2020

1. «Covibook: Το όνοµά µου είναι Κορονοϊός» - Εικονογραφημένο εγχειρίδιο της Manuela Molina

2. «Οδηγός Μαθητή για την εξ αποστάσεως εκπαίδευση μέσω Webex» - Εγχειρίδιο του Νίκου Καλύβα

3. «Καινή Διαθήκη» - Πρωτότυπο κείμενο & Μετάφραση

4. «Ένας ιός με κορώνα» - Παραμύθι της Χαράς Πάτρα

5. «Ο διάβολος του Στρέφη» - Μυθιστόρημα του Αύγουστου Κορτώ

6. «Η άγνωστη κυρά» - Παραμύθι της Δέσποινας Χριστοφορίδου

7. «Θα έρθει άραγε φέτος ο Άι Βασίλης;» - Παραμύθι της Αναστασίας Γκούγκα

8. «Το δώρο» - Ηχητικό βιβλίο αυτοβελτίωσης του Στέφανου Ξενάκη (Μέρος Α΄)

9. «Η Αγία Γραφή» - Πρωτότυπο κείμενο

10. «Μάγκας» - Εφηβικό μυθιστόρημα της Πηνελόπης Δέλτα

11. «Παραμύθια με την Ξένια» - Η Ξένια Καλογεροπούλου διαβάζει δύο δικά της παραμύθια

12. «Ο Μικρός Πρίγκιπας» - Παραμύθι του Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ

13. «Στα μυστικά του βάλτου» - Ιστορικό μυθιστόρημα της Πηνελόπης Δέλτα

14. «Ιός χωρίς κορώνα» - Παραμύθι της Γεωργίας Καλύβα

15. «Ο βασιλιάς Κορονοϊός» - Παραμύθι της Γιώτας Στανελούδη

16. «Θεία Κωμωδία» - Αφηγηματικό ποίημα του Δάντη Αλιγκέρι

17. «Μια μάσκα μαγική» - Παραμύθι της Δέσποινας Σπυριδοπούλου

18. «Οι Άθλιοι» - Μυθιστόρημα του Βίκτωρος Ουγκώ

19. «Το μόνον της ζωής του ταξείδιον» - Διήγημα του Γεώργιου Βιζυηνού

20. «Γίνε ο μαχητής κατά του κορονοϊού» - Εγχειρίδιο της Songju Ma Daemicke

Η Ανοικτή Βιβλιοθήκη δημιουργήθηκε το 2010 και αποτελεί ένα αποθετήριο με χιλιάδες ελληνικά ψηφιακά βιβλία που διανέμονται ελεύθερα και νόμιμα στο Διαδίκτυο. Περιλαμβάνει έργα Κλασικής Λογοτεχνίας και Αρχαίας Γραμματείας που είναι ελεύθερα πνευματικών δικαιωμάτων (Public domain), αλλά και σύγχρονα έργα που επέλεξαν να τα διαθέσουν ελεύθερα οι συγγραφείς τους ή οι εκδοτικοί Οίκοι. Παράλληλα, προωθεί την ψηφιακή λογοτεχνία εκδίδοντας e-books με ελεύθερη διανομή. Η Ανοικτή Βιβλιοθήκη περιλαμβάνεται στον κατάλογο «Enjoy Legal» του Οργανισμού Πνευματικής Ιδιοκτησίας για νόμιμο και ασφαλές ελληνικό περιεχόμενο.

Δευτέρα 28 Δεκεμβρίου 2020

«Η Άνοδος του Σάιλας Λάπαμ» || εκδόσεις Gutenberg

«Η Άνοδος του Σάιλας Λάπαμ»,  για πολλούς το  κορυφαίο μυθιστόρημα του Ουίλιαμ Ντιν Χάουελς (1837-1920),  κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Gutenberg, σε εισαγωγή και μετάφραση Ευγενίας Μίγδου -«Είναι η πρώτη φορά που μεταφράζεται στα ελληνικά έργο του Χάουελς, συγγραφέα εν πολλοίς άγνωστου στο ελληνικό κοινό. Η παρούσα έκδοση έρχεται να συμπληρώσει ένα σημαντικό βιβλιογραφικό κενό στο ελληνικό εκδοτικό τοπίο, συστήνοντας έναν από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της αμερικανικής λογοτεχνίας και των αμερικανικών γραμμάτων ευρύτερα».

Το μυθιστόρημα  εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1885, λίγο μετά την ολοκλήρωση της   δημοσίευσής του σε συνέχειες στο περιοδικό Century –ανάμεσα στις πολλές εγκωμιαστικές επιστολές αναγνωστών που ελάμβανε τότε ο συγγραφέας, ο ομότεχνός του Χένρι Τζέιμς τού έγραφε:«[…] Τα θερμά μου συγχαρητήρια για τον Σάιλας Λάπαμ  -διαθέτει τεράστιο ρεαλισμό και κατατάσσεται ανάμεσα στα υψιπετή σου έργα. Είναι από τα πιο αξιοσημείωτα. Πράγματι αρπάζεις τη ζωή και παραδίδεις την εικόνα της».

Και, όντως, για τον Χάουελς, «ο Ρεαλισμός ήταν και λογοτεχνικό ζητούμενο και ηθική επιταγή» και «“Η Άνοδος του Σάιλας Λάπαμ” είναι ένα σημαντικό τεκμήριο για την εξέλιξη του Ρεαλισμού στην αμερικανική λογοτεχνία».

Κορυφαίος εκπρόσωπος της αμερικανικής λογοτεχνίας και των αμερικανικών γραμμάτων ευρύτερα, μέντορας των Χένρι Τζέιμς, Μαρκ Τουέιν και Έμιλι Ντίκινσον, ο Ουίλιαμ Ντιν Χάουελς συστήνεται για πρώτη φορά στους Έλληνες αναγνώστες, με την παρούσα έκδοση να καλύπτει ένα σημαντικό βιβλιογραφικό κενό.  

Toποθετημένο στη Νέα Αγγλία, με φόντο το εμπόριο και τις παραδόσεις της δεκαετίας του 1870, το έργο  εστιάζει στις δύο πλούσιες κοινωνικές τάξεις της Αμερική της Χρυσής εποχής –στα Παλιά Τζάκια και τους Νεόπλουτους και παρακολουθεί την πορεία του Σάιλας Λάπαμ. Με καταγωγή από αγροτική οικογένεια, κατασκευαστής ορυκτής μπογιάς και αυτοδημιούργητος εκατομμυριούχος, ο ήρωας γοητεύεται από την ιδέα να γίνει αποδεκτός στη βοστονέζικη αριστοκρατία. Ένα πολυτελέστατο σπίτι και ο γάμος της κόρης του, ίσως του δώσουν την ευκαιρία. Μέσα στον «πυρετό» του αμερικανικού ονείρου,  καταγράφεται η άνοδος και η πτώση του φιλόδοξου εμπόρου –με την πτώση, ωστόσο,  να συνιστά την ουσιαστική ηθική και πνευματική του άνοδο.

 

«“Γενικώς, αγοράζουμε πολλά βιβλία”, είπε ο Συνταγματάρχης, που κατά πάσα πιθανότητα είχε στο νου του τους πολυτελείς τόμους που αντάλλασσαν μεταξύ τους στις επετείους γενεθλίων ή στις γιορτές. “Αλλά εγώ ό,τι θέλω να διαβάσω το βρίσκω στις εφημερίδες. Κι όταν τα κορίτσια θέλουν κάποιο μυθιστόρημα, τους λέω να το πάρουν από τη βιβλιοθήκη. Γι’ αυτό υπάρχουν οι βιβλιοθήκες. Ουφ!” ξεφύσηξε, φυσώντας στον αγύριστο το ανώφελο τούτο θέμα. “Πόσο αρέσει σ’ εσάς τις γυναίκες να μένετε κλεισμένες μέσα! Κατεβαίνετε στις παραλίες, ανεβαίνετε στα βουνά για να πάρετε αέρα, και μετά κλείνεστε μέσα τόσο ερμητικά που ούτε να αναπνεύσετε δεν μπορείτε. Εμπρός! Κορίτσια, φορέστε τα καπέλα σας και πηγαίνετε να δείξετε στον κύριο Κόρεϊ τη θέα των ξενοδοχείων πάνω απ’ τα βραχάκια”.

 

O Κόρεϊ είπε ότι θα πήγαινε μετά χαράς. Τα κορίτσια ανταλλάξανε ματιές μεταξύ τους, και κατόπιν με τη μητέρα τους. Η Αϊρίν στράβωσε το χαριτωμένο  πιγουνάκι της αντί σχολίου για τον αδιόρθωτο πατέρα της, ενώ η Πενέλοπι σχημάτισε κάτι κωμικό με τα χείλη, αλλά ο Συνταγματάρχης παρέμενε γαλήνια ικανοποιημένος με τη φινέτσα του. […]

Σηκώθηκε, πήρε και τη συνείδησή του μαζί, και με μια πιρουέτα βγήκε από την μπαλκονόπορτα έξω στη βεράντα του. Έβλεπε τους νέους κάτω στα βραχάκια και η καρδιά του φούσκωνε μέσα στο στήθος του. Ανέκαθεν έλεγε ότι δεν τον ενδιέφερε από πού κρατάει η σκούφια καθενός, όμως η παρουσία του κυρίου Κόρεϊ, ως αιτούντος δουλειά στην επιχείρησή του, ως προσκεκλημένου του, ως πιθανού μνηστήρα της  θυγατέρας του, ήταν μια από τις πιο γλυκές γεύσεις  που είχε δοκιμάσει ποτέ ως τώρα στην πετυχημένη πορεία του. Ήξερε πολύ καλά ποιοι ήταν οι Κόρεϊ, και, με τον αφελή, σκαιό του τρόπο, μισούσε από παλιά το όνομά τους, σαν ένα σύμβολο λαμπρότητας την οποία δεν είχε καμιά ελπίδα να προσδώσει στο δικό του, παρεκτός κι αν ζούσε να δει τουλάχιστον τρεις γενιές απογόνων επιχρυσωμένων με ορυκτή μπογιά. Ήταν εξοικειωμένος επαγγελματικά με την παρακαταθήκη του παλαιού Φίλιπς Κόρεϊ που είχε ξοδέψει τα νιάτα του στο εξωτερικό και τα χρήματα του πατέρα του παντού, και που δεν είχε κάνει τίποτε περισσότερο από το να λέει εξυπνάδες. Ο Λάπαμ δεν ήταν σε θέση να διακρίνει την εξυπνάδα σε όσα του είχαν μεταφέρει τρίτοι. Κάποτε τον είχε συναντήσει τυχαία, και του φάνηκε πως ο ψηλός, λιγνός αυτός άντρας, με το λευκό μουστάκι και την ελαφριά καμπούρα, ήταν η επιτομή της αφ’ υψηλού αριστοκρατικότητας. Είχε ανατριχιάσει από θυμό στο άκουσμα του ονόματος, όταν η σύζυγός του είπε για τη γνωριμία που είχε κάνει με την οικογένειά του το περασμένο καλοκαίρι, και είχε αντιμετωπίσει αυτό το υποτιθέμενο φλερτ του νεαρού Κόρεϊ προς την Αιρίν με την περιφρόνηση που άξιζε στο γελοίο του πράγματος.  Είχε βγάλει τα συμπεράσματά του για τον νεαρό Κόρεϊ προκαταβολικά· εντούτοις, όταν τον γνώρισε, τον συμπάθησε στη στιγμή, γεγονός που παραδέχτηκε με ειλικρίνεια,  και είχε αρχίσει να σηκώνει το βάρος της δεισιδαιμονίας της γυναίκας του, για το οποίο έδειχνε έτοιμη τώρα να τον κατηγορήσει ως υπεύθυνο.

Από τον καιρό που η κοπέλα η οποία του έμαθε γραφή και ανάγνωση στο σχολείο στο Λάμπερβιλ δέχτηκε να τον παντρευτεί, τίποτε δεν είχε συγκινήσει περισσότερο τη φτωχή του φαντασία όσο τα γεγονότα αυτής της ημέρας.

Οι σκοτεινές φιγούρες, ασάλευτες στους βράχους άρχισαν να κινούνται, κι έβλεπε ότι έρχονταν προς το σπίτι. Μπήκε μέσα για να μη φανεί ότι τους παρακολουθούσε».

 
Copyright © 2014 AthensIn. Designed by OddThemes