‘’Το χρέος μου στην Γαλλία, το πιστεύω μου στον ελεύθερο κόσμο’’, Γιάννη Κουτσοχέρα

Κυκλοφορεί η νέα έκδοση του Ιδρύματος Γιάννη Κουτσοχέρα και Λένας Στρέφη.
Με πρόλογο του ιστορικού τέχνης Λεόντιου Πετμεζά

Το βιβλίο "Το χρέος μου στην Γαλλία, το πιστεύω μου στον ελεύθερο κόσμο" του  Γιάννη Κουτσοχέρα (1904-1994) κυκλοφορεί σε μια νέα καλαίσθητη και επιμελημένη έκδοση από το Ίδρυμα Γιάννη Κουτσοχέρα & Λένας Στρέφη .                                                                                    
Το βιβλίο εντάσσεται  στη σειρά  εκδόσεων του  Διεθνούς Ιδρύματος που τα τελευταία χρόνια αναπαράγει σημαντικά κείμενα του διακεκριμένου  πολιτικού και ποιητή. Το συγκεκριμένο αναφέρεται στην επιστολή που έστειλε στο Παρίσι το 1970 για την τελετή βράβευσης του με την ύψιστη τιμή από το Γαλλικό κράτος καθώς το δικτατορικό καθεστώς της Ελλάδας δεν του επέτρεψε την έξοδο από τη χώρα για να παραβρεθεί  .
Στον πρόλογο του βιβλίου ο ιστορικός τέχνης Λεόντιος Πετμεζάς που έχει μελετήσει τη συνολική παρουσία και το έργο του και έγραψε το 2001 το δοκίμιο ‘’Γιάννης Κουτσοχέρας, ο ηθοπλάστης διανοούμενος της πολιτικής  συνείδησης ‘’ επισημαίνει μεταξύ άλλων:                   ‘’Μελετώντας και κρίνοντας με απόσταση αρκετού χρόνου τα γραφόμενα  στην έκδοση  είναι αναγκαίο να επισημάνουμε και να αναφερθούμε στο κλοιό της εποχής που γράφτηκε ,στον καιρό της επταετίας 1967-1974 στην Ελλάδα ώστε να δώσουμε μια πληρέστερη ολοκληρωμένη εικόνα .
Να φωτίσουμε ειδικά τους νέους αναγνώστες ώστε να κατανοήσουν το ιστορικό και κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο και περίγυρο μέσα στον οποίο παρεπιδημούσαν οι συνθήκες για να υπάρξει η συγκεκριμένη περιπέτεια του  που δεν του επέτρεψε  να παραβρεθεί στην τελετή βράβευσης του με την ύψιστη διάκριση στο Παρίσι το 1970.
Μια περίοδο της ιστορίας στην οποία κυριαρχούσαν  η αμφισβήτηση του καθεστώτος, η ανάγκη για επαναδιαπραγμάτευση της έννοιας  των θεσμών του κράτους , η άνοδος μιας άλλης τάξης και μιας άλλης ηθικής με την αθρόα επικράτηση της ανελευθερίας ,με απόσταση από την έννοια της αλλαγής και τη τεχνική της εγκαθίδρυσης της ελπιδοφόρας δημοκρατίας.
Μια εποχή στην οποία  απτόητα ,ψύχραιμα ,γενναία ,αήττητα  και ξεκάθαρα όρθωσε το ανάστημα  και το παράστημα του σαν αιώνιος έφηβος. Με το αίτημα του δικαίου για την καθολική ισχύ της παρεμβατικής θεώρησης, την  βιωματική διεργασία της εμπειρίας και την υποστασιακή αισθησιοκρατία.
Η εμπλοκή του Ελληνολάτρη Γιάννη Κουτσοχέρα  στη διαπαιδαγώγηση, στην αγωγή και στην εκπαίδευση είναι έκδηλα αξιοσημείωτη.
Εξοστρακίζει την άρνηση, τον διωγμό, την υποδούλωση και φέρνει σε πρώτο πλάνο την κυριαρχία του στερεότυπου  αγαθού της ελευθερίας ως εφοδίου του βίου και της συνέχειας της οντότητας του πανανθρώπινου χώρου.
Με φιλοσοφική υφή επέλεξε να εναποθέσει τους στοχασμούς ,τις ενδόμυχες ανησυχίες ,τις διδαχές  και τις νουθεσίες του σε έναν τρόπο απόδοσης με μετρική αποσπασματική ιδιομορφία και ιδιοσυστασία. Εξέταζε σε βάθος τη διαλεκτική σχέση μεταξύ των λέξεων και των νοημάτων και αναπαρήγαγε ευρηματικά το χρήσιμο υλικό τους. Με πολεμική πρακτική και τακτική καταγγελίας .Δεν ωραιοποιούσε το πάθος του για τη δημοκρατία αλλά το σμίλευε εξονυχιστικά σε κάθε έμπνευση ,σύλληψη και σύνθεση του με μορφικό περιεχόμενο μεταβατικότητας, χροιά επικριτικής διακήρυξης και  επαναστατικού μανιφέστου με εκδοχές σφοδρής στωικότητας.
Ο ποιητικός λόγος του είναι καθαρά πολιτική και αντιστασιακή πράξη με διαδραστική  διάρθρωση , με αίγλη αποκάλυψης που εμψυχώνει κυριολεκτικά και ενδυναμώνει εξαιρετικά την διαπραγμάτευση της οπτικής ανάγνωσης. Αρθρώνει διαχρονικά αποκλίσεις και πιθανές λύσεις που είναι απόρροια, συνακόλουθο, και αποτέλεσμα  σύνοψης σοβαρών προτάσεων, συντονισμένης διευθέτησης, αντίδρασης, μετάλλαξης και αντίπραξης .
Είναι άλλοτε πυκνός, άλλοτε αφαιρετικός, σταράτος με αδρή στακάτο, αντικομφορμιστικό και ρηξικέλευθο ρυθμό, μια στεντόρεια φωνή διαμαρτυρίας  που στασιάζει με συντροφική ,συναγωνιστική, αντιμαχόμενη έπαλξη και ποιοτική ανάπτυξη .Ενέχει φόρμες λεπτομέρειας που τονίζουν την αντίληψη της ανέλιξης, με ακριβή υπογράμμιση του σημαίνοντος και του σημαινόμενου. Διδάσκει ,καθοδηγεί, ορίζει και φρονηματίζει με εξακολούθηση και πολλαπλασιασμό. Ηγεμονεύει με ετυμολογική μεθοδική έφοδο, με ενιαία αδιαίρετη δυνατή, ευφάνταστη και ζωντανή γλώσσα απεικόνισης που υπενθυμίζει το καίριο υπέρτατο χρέος όλων. ‘’                                                    
Το βιβλίο με διάθεση από το Ίδρυμα υπάρχει ήδη στις βιβλιοθήκες σχολείων και πανεπιστημίων της Ελλάδας και του εξωτερικού.


Δεν υπάρχουν σχόλια

«Το Τρένο του Φόβου» της εικαστικής ομάδας City Reads.

Η Αμαξοστοιχία - Θέατρο το Τρένο στο Ρουφ, με αφορμή την ανακήρυξη της Αθήνας ως Παγκόσμιας Πρωτεύουσας Βιβλίου 2018 φιλοξενεί από τον Ο...