Η έκθεση πραγματοποιείται σε concept, οργάνωση και επικοινωνία του εκπαιδευτικού και διοργανωτή εικαστικών εκθέσεων, Δημήτρη Λαζάρου.

Ο ιστορικός και κριτικός Τέχνης, Λεόντιος Πετμεζάς σημειώνει:

«Η αγάπη είναι σίγουρα μια απάντηση. Με αφορμή και έναυσμα αυτή την ποικίλη διάσταση οι συμμετέχοντες δημιουργοί της έκθεσης μέσα από τις επιλογές της ευρύτερης κλίμακας των αποδόσεων τους τονίζουν την λειτουργική εμβέλεια της που είναι δεικτική για την ζωτική συνέχεια. Τα εκθέματα γίνονται προστάγματα και αποτελούν συλλήψεις που δυναμώνουν την εκπαιδευτική βαρύτητα . Οι διατάξεις των σχεδιασμών αποδίδουν τα εύσημα στην εσώτερη μελέτη . Προβάλλουν μια πρωτοποριακή συνοχή με τόνωση των μορφολογικών μεγεθών. Η χροιά των χρωματικών συνδυασμών ενσαρκώνεται με εμπεριστατωμένη τονικότητα. Οι εννοιολογικές παρεκκλίσεις της σχεδίασης και οι συνειδητές σταθμίσεις αναδύουν παρορμήσεις που επιτείνουν την συμβολιστική επικοινωνία. Οι αέναες εικόνες που παρατηρούμε περιγράφουν συνειρμούς σκιαγραφήσεων, τεχνικών βηματισμών, ταλαντώσεων με νεωτεριστικό στυλιζάρισμα ευειδούς απεικόνισης. Αναπτύσσουν μια ουσιαστική σχέση με τις εκφραστικές διακυμάνσεις. Καθοριστικά εναλλάσσονται από την προοπτική και την απεραντοσύνη της έμπνευσης. Οι καταθέσεις που δημιουργήθηκαν δίνουν την ευκαιρία να τις απολαύσει το φιλότεχνο κοινό και να εμβαθύνει στην αισθητική της ιδιάζουσας αλληλουχίας. Τα επιτεύγματα της εκλεπτυσμένης εικαστικής γραφής συγκεντρώνουν τα απαραίτητα δυναμικά στοιχεία που συγκροτούν την πληρότητα των υφολογικών αποκαλύψεων.»

Στην έκθεση συμμετέχουν 31 αξιόλογοι, σύγχρονοι εικαστικοί:

Aza Sonia, Irena Yancheva, Jocasta M., Roza Tarpagkou, Yordanka Kiolova, Μαρία Βαμβακίδη, Πόλυ Γεωργακοπούλου, Κατερίνα Γιαζιτζόγλου, Κωνσταντίνος Γόγαλης, Αγλαΐα Θανάσου, Κατερίνα Καρατσούνη, Μαρία Κιτσαντώνη, Αικατερίνη Κονδύλη, Μαρία Λιακοπούλου, Ευαγγελία Λιάσκου, Ιωάννα Λιγνού, Χαράλαμπος Μαράβας, Ελένη Μαυρίδου, Γιώτα Αλίκη Μπιτσάκη, Κατερίνα Μωυσή, Χριστίνα Νικολαΐδου, Θοδωρής Νικολάκης, Άλκηστις Παντοπούλου, Μανώλης Παπακαλιάτης, Λεόντιος Πετμεζάς, Γιόλα Πήττα, Μαίρη Προβιά, Πελαγία Στρατηδάκη, Κατερίνα Χατζηνικήτα, Ελένη Φιφλή

ΕΙΚΑΣΤΙΚΟ ΚΟΣΜΗΜΑ: Αγγελική Γκόρπα 

ΓΕΝΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Concept – Οργάνωση - Επικοινωνία: Δημήτρης Λαζάρου 

email: repdla@hotmail.com // dimitriolazarou@gmail.com 

Εγκαίνια: Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου| 5 – 9μ.μ.

Διάρκεια έκθεσης: 9 - 21 Δεκεμβρίου 2025

LOVE IS THE ANSWER  – Εκδήλωση στο facebook στο παρακάτω link: 

https://web.facebook.com/events/1534615217853554/1534615244520218/?active_tab=discussion 

ΕΛΛΗΝΟ – ΓΑΛΛΙΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ

Πλ. Κολωνακίου 2, 

4ος όροφος

Κολωνάκι, Αθήνα

(Είσοδος δίπλα στην τράπεζα Πειραιώς)

Ημέρες και Ώρες λειτουργίας 

Δευτέρα έως Παρασκευή (εκτός Τετάρτης): 5 - 9 μ.μ.

Σάββατο: 12 - 4 μ.μ.

Κυριακή, 21 Δεκεμβρίου: 12 – 4μ.μ.

Τετάρτη και Κυριακή, 14 Δεκεμβρίου: ΚΛΕΙΣΤΑ 

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Από το 1989 βραβεύει προσωπικότητες που έχουν επηρεάσει καλλιτεχνικά και κοινωνικά τον τομέα τους. Απονέμεται σε πέντε κατηγορίες και κάθε κατηγορία συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο περίπου 90.000 ευρώ. Δεν βραβεύεται ένα μεμονωμένο έργο, αλλά συνήθως το σύνολο του έργου.

Το 2025 το βραβείο απονέμεται στη διάσημη καλλιτέχνιδα Μαρίνα Αμπράμοβιτς από τη Σερβία (γλυπτική), στον Σκωτσέζο Πίτερ Ντόινγκ (ζωγραφική), στον Πορτογάλο Εντουάρτο Σούτο ντε Μούρα (αρχιτεκτονική), στον Ούγγρο πιανίστα Αντράς Σιφ (μουσική) και στη χορογράφο Άννε Τερέζα ντε Κεερσσμέκερ από το Βέλγιο (θέατρο/ κινηματογράφος).

Η τελετή απονομής των βραβείων θα πραγματοποιηθεί τον Οκτώβριο στο Τόκιο και θα παρευρεθούν εκπρόσωποι από τον χώρο της τέχνης, της πολιτικής και της διπλωματίας, καθώς και μέλη της αυτοκρατορικής οικογένειας. Το βραβείο τελεί υπό την αιγίδα του πρίγκιπα Χιτάτσι, αδελφού του επίτιμου αυτοκράτορα Ακιχίτο.

Η βράβευση της Μαρίνας Αμπράμοβιτς έχει ιδιαίτερη βαρύτητα αφού Θεωρείται μια από σημαντικότερες εικαστικούς της σύγχρονης εποχής που άλλαξε τον τομέα της «performance art». Χαρακτηριστικά του έργου της η καλλιτεχνική πρωτοπορία, το σπάσιμο της φόρμας, η έμφαση στο σώμα, στα απώτατα όριά του, στην ανθρώπινη αντοχή.

Η Μαρίνα Αμπράμοβιτς σπούδασε και δίδαξε Καλές Τέχνες στη Σερβία, μετακόμισε στην Ολλανδία και από εκεί το έργο της ξέφυγε από τα στενά όρια μιας χώρας. Ταυτίστηκε με τον Γερμανό καλλιτέχνη και σύντροφό της Ουλάι, με τον οποίο δημιούργησαν μια νέα καλλιτεχνική γλώσσα με έμφαση στη σωματικότητα και τη συναισθηματική εγγύτητα.

Οι εκθέσεις της έχουν ταξιδέψει στα σπουδαιότερα μουσεία ανά τον πλανήτη, ενώ το 1997 τιμήθηκε με τον Χρυσό Λέοντα της Mπιενάλε Βενετίας για το έργο της Balkan Barroque, μια οπτικοποιημένη performance με έμπνευση από τα Βαλκάνια. Η απονομή του Praemium Imperiale στη Μαρίνα Αμπράμοβιτς αποτελεί μια σημαντική αναγνώριση της συμβολής της στη σύγχρονη τέxνη

Τα εγκαίνια της έκθεσης πραγματοποιούνται το Σάββατο, 21 Ιουνίου και ώρα 7 – 10:30μ.μ., και η έκθεση διαρκεί έως το Σάββατο, 12 Ιουλίου. 

Το concept, η οργάνωση και η επικοινωνία της έκθεσης ανήκει στον εκπαιδευτικό και διοργανωτή εικαστικών εκθέσεων Δημήτρη Λαζάρου. 

Οι 26 σύγχρονοι αξιόλογοι εικαστικοί που συμμετέχουν είναι οι:

Art Armaou Elina - Stavroula Chronopoulou Roux - Depy Lindermayer - Jocasta M.  - Ms Aikaterini - Niki Christina Elezi - Zoe Kyko (Ζωή Κυριακή Κόλλια) - Μαρία Δ. Γεώργα - Ευτέρπη (Έφη Πλωμαρίτου) - Αγλαΐα Θανάσου - Δέσποινα Καλλιγά - Θεόδωρος Κεμίδης - Δήμητρα Κόβαλα - Νάσος Κωνσταντόπουλος - Ευαγγελία Λιάσκου - Αναστασία Μαγιάκη - Λουκάς Μανάρας - Γεωργία Μάνεση - Αθανάσιος Μίχος - Γιώτα Αλίκη Μπιτσάκη - Όλγα Ξυθάλη - Μαριέττα Παπαγεωργίου - Δημήτρης Ρωμανός - Λίλα Στεργιοπούλου - Πελαγία Στρατηδάκη - Αριστείδης Χρυσανθόπουλος

Ο λόγος του Μίκη Θεοδωράκη, όπως ακριβώς και η μουσική του, υπήρξε πάντα ουσιώδης και χειμαρρώδης. Χαρακτηριστικά έχει πει:

«Ολόκληρη η ζωή και το έργο μου μπορούν να ερμηνευτούν και κατανοηθούν μόνο κάτω από το πρίσμα των τριών λέξεων που με γαλούχησαν: Ελλάδα, Πατρίδα, Ελευθερία».

«Έζησα σε μια εποχή στην οποία η βία έπαιζε τον κύριο ρόλο στη διαμόρφωση Λαών, Κοινωνιών και Ανθρώπων. Έτσι αναγκάστηκα κι εγώ αντί να ακολουθώ απερίσπαστος την πορεία που επέλεξα και που βασικά ήταν ο δρόμος της Τέχνης και της ειρηνικής ζωής, να δαπανώ το μεγαλύτερο μέρος των δυνάμεών μου σε πράξεις αντίθεσης και αντίστασης κατά της βίας που με περικύκλωνε και με προκαλούσε όπως και σε όλους τους άλλους.»

«Η άποψή μου είναι ότι ο γεννημένος συνθέτης, αν και εφ' όσον έχει καλλιεργηθεί πνευματικά και ψυχικά και έχει σπουδάσει σε βάθος την τεχνική της μουσικής σύνθεσης, τότε κατά την περίοδο της εσωτερικής του γονιμοποίησης δέχεται το «σπέρμα» της συμπαντικής αρμονίας που καταλήγει στην γένεση μουσικής. Είναι ένας πνευματικός γάμος ανάμεσα σε έναν θνητό και τον αθάνατο ωκεανό αρμονίας που μας περιβάλλει και γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο τα έργα των μεγάλων συνθετών και γενικότερα των μεγάλων καλλιτεχνών παραμένουν αθάνατα».

«Τα όπλα του καλλιτέχνη είναι η ομορφιά που γοητεύει την ψυχή, ώστε ο κάθε άνθρωπος να ψηλώσει μέσα του και να αποκτήσει αυτοπεποίθηση και δύναμη, να μη γονατίσει, να σταθεί όρθιος και να αντιμετωπίσει το τέρας ως ίσος προς ίσον. Για να γίνει τελικά πιο δυνατός από αυτό και να το νικήσει!».

«Όμως αν κρίνω από τον εαυτό μου, μονάχα την τελευταία πενταετία συνειδητοποίησα πως ο τελειότερος οργανισμός απ' όσους εγνώρισα -τελειότερος ακόμα κι από την μουσική- είναι ο Άνθρωπος. Και ο ανθρώπινος οργανισμός, για να λειτουργήσει ομαλά, χρειάζεται πάνω απ' όλα απόλυτη ισορροπία στις κινήσεις και στις συνήθειές μας».

«Τον Πολιτισμό τον κάνουν οι άνθρωποι του Πολιτισμού, των οποίων τα έργα τα αποδέχεται ο Λαός ανάλογα με την αξία τους. Όσο πιο πολλά και καλά έργα γίνονται και όσο υπάρχουν οι συνθήκες να πάνε στον Λαό, τόσο αναπτύσσεται ο Πολιτισμός σε μια χώρα.»

«Όλοι οι πολιτισμοί αντλούν τα νερά τους από τον ίδιο Ωκεανό της ουράνιας Αρμονίας. Άρα στο βάθος τους είναι όμοιοι και οι διαφορές τους είναι τοπικές και επιφανειακές».

«Η γνήσια Μουσική αποτελεί το καθημερινό ψωμί των ανθρώπων και το κύριο στήριγμά τους σε εποχές δοκιμασίας».

Τί σημαίνει Ελλάδα για τον Μίκη; «Απόλυτη ανεξαρτησία έναντι των πάντων. Ανυπακοή έναντι των ισχυρών. Υπεράσπιση με κάθε θυσία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας».

Πως θέλει να τον θυμούνται; «Οι επόμενες γενιές θα ήθελα να με θυμούνται όπως ακριβώς είµαι».

Το μήνυμα του προς τους Έλληνες είναι τελικά: «Αν ήθελα να στείλω ένα μήνυμα στον ελληνικό λαό θα ξαναέλεγα τα λόγια του Διονυσίου Σολωμού (ελαφρώς παραλλαγμένα): «Κλείστε βαθιά στην καρδιά σας την Ελλάδα. Και μονάχα τότε θα ανοίξουν για σας και τα παιδιά σας διάπλατες οι πόρτες για την Πρόοδο και την Ευτυχία του Λαού μας».

ΓΕΝΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Concept – Οργάνωση - Επικοινωνία: Δημήτρης Λαζάρου 

email: repdla@hotmail.com // dimitriolazarou@gmail.com

Εγκαίνια: Σάββατο, 21 Ιουνίου και ώρα 7 – 10:30μ.μ. 

Διάρκεια έκθεσης: 21 Ιουνίου έως 12 Ιουλίου 2025

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ – Στον Υπερθετικό: Εκδήλωση στο facebook στον ακόλουθο σύνδεσμο – link:

https://www.facebook.com/events/1197764105697274/1197764115697273/?active_tab=discussion 

ΙΔΡΥΜΑ ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ ΤΣΙΧΡΙΤΖΗ

Κασσαβέτη 18,

145 62 ΚΗΦΙΣΙΑ 

Τηλ: 210 80 19 975

email: info@iett.gr   website: www.iett.gr  

ΗΜΕΡΕΣ & ΩΡΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ

Τρίτη έως Σάββατο: 11π.μ. – 7μ.μ. 

Κυριακή και Δευτέρα: Κλειστά

Σάββατο. 21 Ιουνίου, ημέρα των εγκαινίων η έκθεση λειτουργεί: 7 – 10:30μ.μ.

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Η 5η έκθεση του project ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ #2 – κι εγένετο ΦΩΣ είναι πλέον γεγονός, έχει θέμα το ΚΙΤΡΙΝΟ χρώμα και παρουσιάζεται στον ιστορικό χώρο του Ελληνογαλλικού Συνδέσμου από την Πέμπτη, 29 Μαΐου έως την Κυριακή, 8 Ιουνίου 2025. 

Η έκθεση εγκαινιάζεται την Πέμπτη, 29 Μαΐου και ώρα 5-9μ.μ. και πραγματοποιείται σε concept, οργάνωση και επικοινωνία του εκπαιδευτικού και διοργανωτή εικαστικών εκθέσεων, Δημήτρη Λαζάρου. 

Σκοπός του project να γεννηθεί εκείνο το ΦΩΣ που μόνο η τέχνη δημιουργεί και καθοδηγεί την ανθρώπινη ψυχή από το σκοτάδι στο ΦΩΣ, από την ένταση στην ηρεμία, από την κενότητα στην απόλυτη πληρότητα.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΚΙΤΡΙΝΟ ΧΡΩΜΑ:

Είναι η σειρά ενός από τα χρώματα που χαρακτηρίζει τη χώρα μας, μια και η ενέργεια που μας χαρίζει ο ΗΛΙΟΣ είναι αστείρευτη.

Επίσης, το κίτρινο χρώμα σχετίζεται με τις γνώσεις. Είναι το χρώμα που αντηχεί με την αριστερή ή λογική πλευρά του εγκεφάλου που διεγείρει τις ψυχικές μας ικανότητες και δημιουργεί ψυχική ευκινησία και αντίληψη.

Βοηθά στη λήψη αποφάσεων, καθώς σχετίζεται με τη σαφήνεια της σκέψης και των ιδεών.

Οι θετικές λέξεις-κλειδιά περιλαμβάνουν: αισιοδοξία, χαρά, ενθουσιασμό, διασκέδαση, χιούμορ εμπιστοσύνη, πρωτοτυπία, δημιουργικότητα, πρόκλησή, ιδεολογικές απόψεις και ανάλυση, σοφία και λογική.

ΤΟ ΚΙΤΡΙΝΟ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΕΙ:

Μυαλό και νοημοσύνη: Το κίτρινο διεγείρει τις ψυχικές μας ικανότητες. ενεργοποιεί τον αριστερό ή αναλυτικό εγκέφαλο.

Ευτυχία και διασκέδαση: Δρα ανυψωτικά στο πνεύμα. Βοηθά στη δημιουργία ενθουσιασμού για τη ζωή και μπορεί να εμπνεύσει μεγαλύτερη εμπιστοσύνη και αισιοδοξία.

Επικοινωνία με τις νέες ιδέες: Επίσης σχετίζεται με την έκφραση και την ενσωμάτωση νέων ιδεών και σκέψεων.

Στην έκθεση συμμετέχουν 14 σύγχρονοι αξιόλογοι εικαστικοί:

Depy Lindermayer, Jocasta M., KASO (Γιώργος Κασομούλης), Ντία Δημακάκου, Ευαγγελία Λιάσκου, Ιωάννα Λιγνού, Γεωργία Μάνεση, Γιώτα Αλίκη Μπιτσάκη, Ιωάννα Παληοκώστα, Άλκηστις Παντοπούλου, Μαριέττα Παπαγεωργίου, Γιόλα Πήττα, Δημήτρης Ρωμανός, Κατερίνα Σακελλαρίδη

ΓΕΝΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Concept – Οργάνωση - Επικοινωνία: Δημήτρης Λαζάρου 

email: repdla@hotmail.com // dimitriolazarou@gmail.com 

Εγκαίνια: Πέμπτη, 29 Μαΐου | 5 – 9μ.μ.

Διάρκεια έκθεσης: 29 Μαΐου έως 8 Ιουνίου 2025

Yellow - Κίτρινο  – Εκδήλωση στο facebook στο παρακάτω link: 

https://web.facebook.com/events/1427590341596186/1427590381596182/?active_tab=discussion 

ΕΛΛΗΝΟ – ΓΑΛΛΙΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ

Πλ. Κολωνακίου 2, 

4ος όροφος

Κολωνάκι, Αθήνα

(Είσοδος δίπλα στην τράπεζα Πειραιώς)

Ημέρες και Ώρες λειτουργίας 

Δευτέρα έως Παρασκευή: 5 - 9 μ.μ.

Σάββατο - Κυριακή: 12 - 4 μ.μ.

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Η έκθεση, με τίτλο «The Mood Mosaic», παρουσιάζει έργα του Δημήτρη Κανακάκη και ξεδιπλώνεται μια ατμόσφαιρα που αποτυπώνει μία άνοιξη ένα φθινόπωρο, ένα όνειρο, μια ηδονή και την αιωνιότητα της στιγμής.

«Δεν γνωρίζω εκ των προτέρων το θέμα ή το αποτέλεσμα. Είναι μια σχέση, μια αλληλεπίδραση με τον καμβά.

 γεννιέται κάτι που υπήρχε εντός ή γύρω μου, μα δεν μπορούσα να δω καθαρά.Τώρα βλέπω αυτή τη στιγμή που γεννήθηκε – και την παρατηρώ για ώρες», σχολίασε ο καλλιτέχνης για τη σχέση του με τα έργα του και τη ροή της δημιουργικής του διαδικασίας.

Οι επισκέπτες θα έχουν την ευκαιρία να περιηγηθούν στον χώρο της στοάς, να συνομιλήσουν με τον καλλιτέχνη και να εξερευνήσουν τη βαθύτερη σύνδεση ανάμεσα στο συναίσθημα και την εικαστική έκφραση.

Το Moxy Athens City συνεχίζει να εμπνέει και να στηρίζει την καλλιτεχνική δημιουργία, προσφέροντας έναν σύγχρονο χώρο συνάντησης για δημιουργούς και κοινό. Μέσα από δράσεις όπως το Moxy Art Affair, ενισχύει τον διάλογο μεταξύ της τέχνης και της καθημερινότητας στην πόλη, συμβάλλοντας ενεργά στην πολιτιστική της ταυτότητα.

Moxy Athens City:

Σταδίου 65, +302144082020

Κρατήσεις στο: reservations@moxyathenscity.com

Σχετικά με το Moxy Athens City

Το Moxy Athens City, μέλος του ομίλου Marriott International, λειτουργεί εδώ και 3 χρόνια ως ο ιδανικός προορισμός για όσους αναζητούν ζωντάνια και διασκέδαση, προσφέροντας μοναδική θέα στην πόλη και την Ακρόπολη. Σε κεντρική τοποθεσία, κοντά σε πολιτιστικά αξιοθέατα και τον σταθμό του μετρό, προσφέρει εύκολη πρόσβαση από και προς το αεροδρόμιο.

Τα σύγχρονα καταλύματα με γρήγορο Wi-Fi και ο πρωτοποριακός σχεδιασμός, με την καλλιτεχνική πινελιά του Έλληνα καλλιτέχνη Β., δημιουργούν μια αυθεντική εμπειρία. Το ξενοδοχείο εμπνέεται και θαυμάζει την τέχνη και τη μόδα, ενώ με σύνθημα το “Play On” αποτελεί τον ιδανικό προορισμό για τους fun hunters.

Το ΕΜΣΤ, αναγνωρίζοντας τη σημασία αυτών των ερωτημάτων, έχει επιλέξει στον νέο κύκλο εκθέσεών του να εστιάσει στη διερεύνηση των σύνθετων δυναμικών μεταξύ ζώων και ανθρώπων και στον κομβικό τους ρόλο στην πλανητική ευημερία.

Με τη συμμετοχή πάνω από 60 καλλιτεχνών από 25 χώρες (Ευρώπη, Ασία, Αφρική, Αμερική) και με πάνω από 200 έργα να καταλαμβάνουν όλους τους ορόφους του Μουσείου, η έκθεση Why Look at Animals? Δικαιοσύνη για τη μη ανθρώπινη ζωή, σε επιμέλεια της Κατερίνας Γρέγου, Καλλιτεχνικής Διευθύντριας του ΕΜΣΤ, είναι αποτέλεσμα πολυετούς έρευνας. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη έκθεση που έχει διοργανώσει το ΕΜΣΤ και η πρώτη μεγάλη έκθεση με θέμα την ευημερία των ζώων διεθνώς. Πηγή έμπνευσης και αφετηρία της πολυετούς έρευνας για τη δημιουργία αυτής της έκθεσης αποτελεί́ το –δημοσιευμένο το 1980– εξαιρετικά́ επιδραστικό ομότιτλο βιβλίο του John Berger, που διερευνά τη σχέση ανθρώπου και ζώων στη σύγχρονη εποχή και εντοπίζει τους τρόπους με τους οποίους τα ζώα έχουν περιθωριοποιηθεί στις ανθρώπινες κοινωνίες.

Όπως επεσήμανε ο Berger, εν αρχή τα ζώα «βρίσκονταν μαζί με τον άνθρωπο στο κέντρο του κόσμου του», ενώ κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων αιώνων «έχουν χαθεί από το πλευρό μας και από το οπτικό μας πεδίο». Στη συνθήκη της προϊούσας νεωτερικότητας ο άνθρωπος απομακρύνθηκε προοδευτικά από τα ζώα, τα οποία εξελίχθηκαν σε κάτι που βλέπουμε πλέον στον ζωολογικό κήπο και στο τσίρκο, στην τηλεόραση και τη βιομηχανία της ψυχαγωγίας. Έγιναν πακέτα στα ράφια των σούπερ μάρκετ, ένα ακόμη προϊόν πλήρως αποσυνδεδεμένο στη συνείδησή μας από την προέλευσή του και από την πραγματικότητα της ζωής και του θανάτου του.

Η έννοια του ειδισμού (speciesm): η αντίληψη πως οι άνθρωποι αποτελούν ανώτερη μορφή ζωής απ’ όλα τα άλλα ζωντανά πλάσματα και έχουν ως εκ τούτου περισσότερα δικαιώματα από αυτά, καθώς και η καρτεσιανή ιδέα του bête-machine, του ζώου-μηχανή αναγνωρίζονται ως οι βάσεις της εκτεταμένης, βίαιης εκμετάλλευσης των ζώων στον σύγχρονο κόσμο.

Ο κυρίαρχος ανθρωποκεντρισμός των σύγχρονων κοινωνιών έχει καταδικάσει τα ζώα στην αφάνεια και τη σιωπή, στη θέση ενός είδους υποδεέστερου που δεν ανήκει οργανικά στα διασυνδεδεμένα οικοσυστήματά μας. Τα ζώα έγιναν διαμιάς προϊόν, μηχανή και θέαμα. Από τις ταυρομαχίες στο κυνήγι της αλεπούς και από το παράνομο εμπόριο εξωτικών ζώων στην ανείπωτη βαναυσότητα της βιομηχανικής εκτροφής, προβάλλει πια επιτακτική η ανάγκη να συζητήσουμε για τα δικαιώματα των ζώων και για την ικανότητά τους να αισθάνονται και να βιώνουν τον πόνο.

Η έκθεση Why Look at Animals? Δικαιοσύνη για τη μη ανθρώπινη ζωή αναδεικνύει την ανάγκη αναγνώρισης και υπεράσπισης της ζωής των ζώων ως φλέγον ζήτημα, το οποίο η πολιτική, το εμπόριο και η γεωργία αντιμετωπίζουν είτε με άγνοια είτε με αδιαφορία. Αναδεικνύει τις προβληματικές πτυχές της κυρίαρχης πρακτικής απέναντι στα ζώα, τα οποία αντιμετωπίζονται ως εμπορεύσιμα αγαθά και προϊόντα προς κατανάλωση. Στοχεύει να αποτελέσει έναυσμα για μια συζήτηση γύρω από την πολιτική και ηθική της μεταχείρισης των ζώων από τον άνθρωπο και να φέρει στο φως τους βίαιους μηχανισμούς εκμετάλλευσης και συστημικής κακοποίησης τους. Επιπλέον καταπιάνεται με το ερώτημα της συναισθηματικής νοημοσύνης των ζώων, επιδιώκοντας να διατρανώσει τη φύση τους όχι ως κάτι ξέχωρο από εμάς αλλά ως οργανικό και αναπόσπαστο κομμάτι της βιόσφαιράς μας και των οικοσυστημάτων μας.

Η κλιματική αλλαγή, η μόλυνση, η βιομηχανικής κλίμακας εκτροφή, ο πόλεμος, η καταστροφή των ενδιαιτημάτων των ζώων, τα πειράματα που γίνονται πάνω σε αυτά, η παραμέληση ή εγκατάλειψη των οικόσιτων ζώων αποτελούν όλα παράγοντες με δραματικές συνέπειες για τα ίδια και για τους οικοτόπους τους.

Εξετάζοντας το ζήτημα της απομάκρυνσης του ανθρώπου από τα ζώα και της αποξένωσής τους από το φυσικό τους περιβάλλον, η ομαδική αυτή έκθεση επιδιώκει να λειτουργήσει αφυπνιστικά ως προς την ανάγκη να αποκτήσει η προστασία της μη ανθρώπινης ζωής το ίδιο αξιακό πρόσημο με την προστασία της ανθρώπινης ζωής. Δεν πρόκειται τελικά μόνο για την αντιμετώπιση των ζώων ως διακριτής κατηγορίας που εξ ορισμού αξίζει την υπεράσπισή μας αλλά για έναν ευρύτερο, ζωτικής σημασίας οικολογικό προβληματισμό, που συνδέεται άρρηκτα με την περιβαλλοντολογία και την πλανητική ευημερία εν γένει.

Αφετηρία της έκθεσης είναι ο όροφος -1 του μουσείου. Εδώ εξετάζονται τα αλληλένδετα φαινόμενα της αποικιοκρατίας, της εκβιομηχάνισης και της τεχνολογικής «προόδου», που οδήγησαν στην πρώτη μεγάλης κλίμακας καταστροφή βιότοπων και στη βίαιη εκμετάλλευση ζώων. Από το ισόγειο και πάνω, οι επισκέπτες θα συναντήσουν έργα που εστιάζουν στην κατάσταση των ζώων σήμερα: πώς επιβιώνουν σε αστικά περιβάλλοντα, αλλά και παραδείγματα ακτιβισμού για τα δικαιώματά τους και νέες μορφές γνώσης σχετικά με αυτά, μεταξύ άλλων. Τέλος, στον τέταρτο όροφο του μουσείου διασταυρώνονται η ποιητική, ο οικοφεμινισμός, ο ανιμισμός, το παιχνίδι, η δημιουργικότητα και το χιούμορ και τα ζώα διεκδικούν την χαμένη αξιοπρέπειά τους, ενώ καλούμαστε να φανταστούμε έναν μελλοντικό κόσμο με πιο αρμονική διαειδική συνύπαρξη και συνεργασία.

Στην Έκθεση συμμετέχουν οι καλλιτέχνες: Art Orienté Objet (Marion Laval-Jeantet & Benoît Mangin), Sammy Baloji, John Berger, Mike Dibb & Chris Rawlence, Ευριπίδης Βαβούρης, Κωστής Βελώνης, Elisabetta Benassi, Kasper Bosmans, Rossella Biscotti, Xavi Bou, Nabil Boutros, David Brooks, Ang Siew Ching, David Claerbout, Marcus Coates, Sue Coe, Simona Denicolai & Ivo Provoost, Mark Dion, Maarten Vanden Eynde, Jakup Ferri, Αλέξανδρος Γεωργίου, Igor Grubić, Laura Gustafsson & Terike Haapoja, Joseph Havel, Lynn Hershman Leeson, Annika Kahrs, Μενέλαος Καραμαγγιώλης, Anne Marie Maes, Britta Marakatt-Labba, Lin May Saeed, Νίκος Μάρκου, Άγγελος Μεργές, Wesley Meuris, Tiziana Pers, Πάρις Πετρίδης, Τζάνις Ράφα, Minna Rainio & Mark Roberts, Marta Roberti, Mostafa Saifi Rahmouni, Πάνος Σκλαβενίτης, Jonas Staal, Daniel Steegmann Mangrané, Oussama Tabti, Emma Talbot, Νίκος Τρανός, Μαρία Τσάγκαρη, Δημήτρης Τσουμπλέκας, Cheng Xinhao, Driant Zeneli.

Εγκαίνια: Πέμπτη 15 Μαΐου στις 19:30

Γιορτάστε μαζί μας τα εγκαίνια στην Ταράτσα του ΕΜΣΤ!

Urban Jungle by DeplanV

Mουσική: DJ Paradisco

22.30: Πρεμιέρα νέας ηχητικής περφόρμανς του Άντριου Σπύρου

Η έκθεση Why Look at Animals? συγχρηματοδοτείται από το ΕΣΠΑ 2021-2027 στο πλαίσιο της ενταγμένης Πράξης «Έκθεση του ΕΜΣΤ 2025-2026 Why Look at Animals? με κωδικό ΟΠΣ (MIS) 6018632.

Το ΕΜΣΤ είναι ένα από τα λίγα μουσεία στον κόσμο που επιτρέπει την είσοδο στα κατοικίδια ζώα.

Τα κατοικίδια ζώα και οι ιδιοκτήτες τους είναι ευπρόσδεκτοι στους χώρους και τις εκθέσεις του Μουσείου.

Μέρες & Ώρες Λειτουργίας ΕΜΣΤ:

Τρίτη, Τετάρτη, Παρασκευή, Σάββατο & Κυριακή: 11.00 – 19:00

Πέμπτη:11.00 – 22.00

Εισιτήρια:

Γενική είσοδος: 8 ευρώ

Μειωμένο: 4 ευρώ

Ηλεκτρονική κράτηση εισιτηρίων:

https://www.emst.gr/eticket

Η έκθεση παρουσιάζεται στον ιστορικό χώρο του Ελληνογαλλικού Συνδέσμου, στην καρδιά της Αθήνας, στο Κολωνάκι (πλ. Κολωνακίου 2, 4ος όροφος, είσοδος δίπλα στην τράπεζα Πειραιώς) από τη Δευτέρα, 5 Μαΐου έως την Παρασκευή, 16 Μαΐου 2025.

Πρέπει να σημειωθεί ότι πρόκειται για μια έκθεση που πέραν από τα εγκαίνια της θα έχει ένα ιδιαίτερο ΚΛΕΙΣΙΜΟ / FINISSAGE, την Παρασκευή, 16 Μαΐου και ώρα 5-9μ.μ. στο οποίο παρουσιάζονται ποικίλες δράσεις και παράλληλα αποτελεί την έναρξη 3ήμερων εκδηλώσεων και δράσεων στα πλαίσια του Πολιτιστικού Φεστιβάλ ΜΕ ΑΡΩΜΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ που περιλαμβάνουν:

* 16.05.2025 (Παρασκευή): Επίσημο κλείσιμο (5-9 μ.μ.) της ομώνυμης εικαστικής έκθεσης με βουλγαροελληνικό χορευτικό πρόγραμμα και παρουσίαση των τάσεων της μόδας για το 2025

* 17.05.2025 (Σάββατο) - Εκδρομή στην Ύδρα - το νησί των καλλιτεχνών, όπου θα παρουσιαστεί η Περιοδεύουσα  Έκθεση Μαθητών και μέρος του προγράμματος του φεστιβάλ

* 18.05.2025 (Κυριακή) - Φεστιβάλ "ΜΕ ΑΡΩΜΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ" ΑΘΗΝΑ 2025 με Συντονιστή της εκδήλωσης τον Στυλιανό Χρονόπουλο, σε υπαίθριο κεντρικό χώρο του Δήμου Αθηναίων που θα ανακοινωθεί σύντομα

Το προτεινόμενο πρόγραμμα στοχεύει να δώσει στους συμμετέχοντες περισσότερο χρόνο για πολιτιστική συνεργασία και δημιουργική αλληλεπίδραση.

Το έργο αυτό πραγματοποιείται από τον Σύλλογο «ART PREMIERA» με Πρόεδρο την Yurka Raycheva, συγγραφέα, εμπνεύστρια της ιδέας του Φεστιβάλ και διοργανώτρια της υλοποίησής του.

Στη συνδιοργάνωση και την επικοινωνία της έκθεσης συμμετέχει ο εκπαιδευτικός και διοργανωτής εικαστικών εκθέσεων Δημήτρης Λαζάρου.

Ο ιστορικός και κριτικός τέχνης Λεόντιος Πετμεζάς σημειώνει:

«Οι εμβληματικές δυνάμεις της μνημονικής ιδιάζουσας έρευνας και της σημειωτικής ιδιότυπης μελέτης των εμπνευσμένων δημιουργών στα πολυπρισματικά εκθέματα με αναφορά στο άρωμα τριαντάφυλλο κινούνται ευθύβολα με ένα μεγαλείο γραφής  που οδηγεί στα μονοπάτια της μέθεξης του κοινού. Η μαγεία της τεχνικής τεκμηριώνεται μέσα από τις συγκυρίες της ευειδούς απεικόνισης που αναδεικνύουν έντεχνες αποδόσεις με καίρια αποκάλυψη. Η περιδιάβαση στους σημαίνοντες κήπους της συγκεκριμένης θεματολογίας ξεκινά από τα σύμβολα των εποχών και επεκτείνεται σε πολυκύμαντες αποτυπώσεις με ενδιαφέρουσες προτάσεις. Η γοητευτική χροιά των προεκτάσεων επισημαίνεται ευπρόσδεκτα και καταλυτικά από υφολογικά  κρυπτογραφημένα και θησαυρισμένα στοιχεία. Τα ποικίλα δημιουργήματα εκπέμπουν τονισμούς ευρηματικών συλλήψεων με επικονιάσεις και συνδυαστικές εκφάνσεις. Ο αρχιτεκτονικός περίγυρος των επιτευγμάτων που παρακολουθούμε κυριαρχείται από αρχετυπικές αναφορές σε λεπτομερείς συνθέσεις. Η ογκολογική στερεότητα συγκροτεί την πλήρη ενδυνάμωση στις πολυσήμαντες διαβαθμίσεις. Συντονίζει την ύπαρξη της εκλεπτυσμένης αισθαντικότητας στις διαδρομές της έκστασης των ουσιωδών θεάσεων.»

Συμμετέχουν από τη Βουλγαρία οι εικαστικοί: 

Silviya Dimova Bonkina, Ivo Ivanov, Irena Yancheva, Marta Genova – Dimitrova, Silva Petkova, Iliana Dimitrova – Rabcheva, Milena Vladkova

και από την Ελλάδα οι:

AMENTE (Αναστασία Μεντεσίδου), Jocasta M., Stella Caviart, Αναστασία Αθανασοπούλου, Κώστας Αρβανίτης, Αιμίλιος Γάσπαρης, Πόλυ Γεωργακοπούλου, Φώτης Μπεγέτης, Γιώτα Αλίκη Μπιτσάκη, Σοφία Νάκη, Κωνσταντίνα Ντζιαβού, Άλκηστις Παντοπούλου, Λεόντιος Πετμεζάς, Μαρίνα Σωτηροπούλου

ΓΕΝΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

ΥΠΕΥΘΥΝΗ εκδηλώσεων και δράσεων του Φεστιβάλ: κ. Yurka Raycheva, email: raycheva1961@gmail.com   

Επικοινωνία έκθεσης: Δημήτρης Λαζάρου, email: repdla@hotmail.com // dimitriolazarou@gmail.com 

Εγκαίνια: Δευτέρα, 5 Μαΐου και ώρα 5-9μ.μ. 

FINISSAGE: Παρασκευή, 16 Μαΐου και ώρα 5-9μ.μ.

Διάρκεια έκθεσης: 5 – 16 Μαΐου 2025

Εκδήλωση στο facebook στο παρακάτω link: 

https://web.facebook.com/events/610961345327019/610961378660349/?active_tab=discussion 

ΕΛΛΗΝΟ – ΓΑΛΛΙΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ

Πλ. Κολωνακίου 2, 

4ος όροφος

Κολωνάκι, Αθήνα

(Είσοδος δίπλα στην τράπεζα Πειραιώς)

Ημέρες και Ώρες λειτουργίας 

Δευτέρα έως Παρασκευή (εκτός Τετάρτης): 5 - 9 μ.μ.

Σάββατο: 12 - 4 μ.μ. 

Τετάρτη, Κυριακή: ΚΛΕΙΣΤΑ 

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Στον πυρήνα της πρακτικής του Καρακατσάνη βρίσκεται μια υπερβατική εσωτερική διεργασία υπό το πρίσμα της μνήμης και της υλικότητας. Ο τίτλος της έκθεσης υπονοεί τους κρυμμένους μηχανισμούς που ορίζουν την ουσία ενός τόπου: τα διεισδυτικά, συχνά αθέατα εργαλεία που μας βοηθούν να πλοηγηθούμε, να ορίσουμε και να ερμηνεύσουμε τα περιβάλλοντα που κατοικούμε, καθώς και εκείνα που καθορίζουν και συνθέτουν την ίδια μας την ύπαρξη. Το αστικό τοπίο δεν αποτελεί μόνο το αντικείμενο του καλλιτέχνη· είναι το ίδιο το μέσο του. Κάθε πινελιά αποκαλύπτει την περίπλοκη σχέση μεταξύ της μοναδικότητάς του και των ιστοριών που κουβαλά. Σύμβολα προσωπικής και συλλογικής ταυτότητας, ιδεολογιών και συναισθημάτων είναι συνυφασμένα στoν ιστό της καθημερινής πραγματικότητας.

Τα έργα που εκτίθενται ξεδιπλώνονται ως ανακλάσεις ενός μητροπολιτικού πνεύματος, καταγράφοντας τα υλικά υπολείμματα ενός δικτύου σε διαρκή μεταμόρφωση: τα αντικείμενα, τους ανθρώπους και τις υποδομές του. Αντιπροσωπεύουν τα σημεία αυτής της πανταχού παρούσας συνθήκης στην κοινή μας συνείδηση, όπου το αντικείμενο μετατρέπεται σε σκεύος ευαισθητοποίησης, επιθυμίας και απώλειας.

Σε πολλά έργα, ο Καρακατσάνης ενσωματώνει κρυπτογραφημένα σύμβολα (αρχικά γράμματα, αριθμούς και άλλες σημειώσεις) που αναπαράγουν τα αινιγματικά γλωσσικά ιδιώματα προσωπικών ημερολογίων. Αυτές οι λεπτές επισημάνσεις προσδίδουν μια διάσταση οικειότητας στη δουλειά του, υποδηλώνοντας έναν ιδιωτικό κόσμο προστατευμένο από τη δημόσια θέα. Αυτές οι λεπτομέρειες ενδυναμώνουν τη θέαση του ανεπτυγμένου από τον καλλιτέχνη τοπίου ως μια πολυσύνθετη, στρωματοποιημένη περιπέτεια που αντιστέκεται σε μια απλή ερμηνεία. Ανακαλεί τους τρόπους με τους οποίους οι κατακερματισμένες ιστορίες συγκλίνουν με τον ευρύτερο κοινωνικό ιστό.

Η παρουσία αρχιτεκτονικών μορφών, κυρίως κατοικιών, παραπέμπει σε παλαιότερα έργα, όπου οι δομές αυτές γίνονται αναπαραστάσεις του σπιτιού, της οικογένειας και της διάβασης του χρόνου. Η σειρά έργων c/Aragón 249 (1983), που δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Βαρκελώνη, αναδεικνύει καθαρά την εμπειρική και διαδοχική προοπτική των περισσότερων από τους θεματικούς του κύκλους. Στη συντριπτική τους πλειοψηφία, αυτοί οι κύκλοι αλληλοσυμπληρώνονται και εξελίσσονται αλληλοεξαρτώμενοι, τόσο καλλιτεχνικά όσο και εννοιολογικά. Μέσα σε μια καριέρα που εκτείνεται σε 42 χρόνια, αποτυπώνει τις πολλαπλές ερμηνείες παρόμοιων ερωτημάτων σε διαφορετικές χρονικές στιγμές. Πρόκειται για μια διαπραγμάτευση μεταξύ της χαράς της ζωής και του φόβου, με μια χαρακτηριστική γραφική τεχνοτροπία και συναισθηματική αποτύπωση.

Για τον Καρακατσάνη, η πόλη είναι τόσο ένα σημείο αναχώρησης όσο και επιστροφής. Όπως λέει, είναι «η Αθήνα, όπως τη ζω, αλλά και όπως τη φαντάζομαι». Μετατρέπεται σε ένα ζωντανό αρχείο περασμένων ζωών, ένας χώρος όπου οι ατομικές και συλλογικές μνήμες συγχωνεύονται. Σε αυτόν τον χώρο, οι προβληματισμοί του για την οικογένεια και τα αφηγήματα διασποράς—ιδιαίτερα την ιστορία των γονιών του στην Αίγυπτο—συνδέονται με μια τελετουργία επιστροφής, απώλειας και επιθυμίας.

Η επανάληψη μοτίβων στα έργα λειτουργεί ως το πιο κυρίαρχο μορφοπλαστικό μέσο, εκδηλώνοντας την κυκλική φύση της ζωής. Η χορογραφία ορισμένων μοτίβων του Καρακατσάνη εκφράζει μια διαδικασία αναστοχασμού. Η συνεχής αναδιάταξη αυτών των στοιχείων ανταποκρίνεται στον αέναο επαναπροσδιορισμό του περιβάλλοντός μας, τόσο σε φυσικό όσο και σε ψυχολογικό επίπεδο, σε μια αδιάκοπα μεταβαλλόμενη αναζήτηση νοήματος.

Το «Αστικά Εργαλεία» δεν είναι απλώς μια έκθεση εικόνων· είναι μια φιλοσοφική περιπλάνηση στο ρόλο του τοπίου στη διαμόρφωση των ταυτοτήτων μας, της μνήμης μας και της ηθικής μας πυξίδας. Με τις ζωντανές υφές των καμβάδων του μας προσκαλεί να επαναπροσδιορίσουμε τα συνηθισμένα εργαλεία της καθημερινότητάς μας ως ισχυρές μεταφορές, γεμάτες ιστορία και νόημα. Έτσι, μας προκαλεί να αμφισβητήσουμε τους τρόπους με τους οποίους κινούμαστε στην πόλη και να εξετάσουμε τι κρύβεται κάτω από την επιφάνειά της. Επαναπλαισιώνοντάς την ως δυναμικό παλίμψηστο, η έκθεση εξετάζει την αλληλεπίδραση της χωρικής αντίληψης με τη διαμόρφωση της ταυτότητας, παρακινώντας μας σε μια βαθύτερη εξέταση των μεταφυσικών δεσμών μεταξύ τόπου και εαυτού. Η δουλειά του Καρακατσάνη υπαινίσσεται μια ποιητική οντολογία, όπου το αθέατο διαμορφώνει έναν πιο ουσιαστικό δρόμο από το αισθητό και το ορατό.

Αθήνα, Φεβρουάριος 2025

Δρ. Κώστας Πράπογλου

αρχαιολόγος-αρχιτέκτονας | επιμελητής εκθέσεων σύγχρονης τέχνης

Λίγα λόγια για τον Βασίλη Καρακατσάνη

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1957 όπου ζει και εργάζεται.

Σπούδασε ζωγραφική, σκηνογραφία & τέχνη του βιβλίου, στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, Θεωρία της Τέχνης στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Βαρκελώνης & Συντήρηση Αρχιτεκτονικών Μνημείων στο Centro Europeo της Βενετίας, με υποτροφίες του ΙΚΥ, της Ισπανικής Κυβέρνησης & του Συμβουλίου της Ευρώπης.

Έχει εκθέσει από το 1982 έως σήμερα, (ατομικές εκθέσεις) στην Ελλάδα, Κύπρο, Ισπανία, Ιταλία, Ινδονησία, Ισημερινό, Τουρκία, Δανία, H.A.E. & Γερμανία.

Συμμετείχε σε δεκάδες ομαδικές εκθέσεις, Art Fairs & διεθνείς εκθέσεις.

Έργα του βρίσκονται σε μουσεία, ιδιωτικές και δημόσιες συλλογές στην Ελλάδα & το εξωτερικό.

—

Gallery Genesis.

121 IPPOKRATOUS Street,

Athens,11472

Greece.

Tel.: +30 211 7100566

www.gallerygenesisathens.com

Gallery Genesis Opening Hours:

Tuesday – Thursday – Friday 12:00 – 21:00

Saturday 12:00 – 15:00

Η τρίτη ατομική έκθεση του καταξιωμένου Ιταλού σύγχρονου καλλιτέχνη με τίτλο «Karl Goes to Memphis» εγκαινιάστηκε στο Almine Rech Monaco και έχει προγραμματιστεί να διαρκέσει έως τις 24 Μαΐου 2025.

Η έκθεση παρουσιάζει την κατοικία στο Μόντε Κάρλο, στην οποία στις αρχές της δεκαετίας του 1980 ο Καρλ Λάγκερφελντ μετακόμισε και επέλεξε να επιπλώσει αποκλειστικά με δημιουργίες ντιζάιν Memphis.

Τα έπιπλα προέρχονται από την ιταλική ομάδα Memphis, αρχιτεκτονική συλλογικότητα, που ιδρύθηκε από τον Έτορε Σότσας (Ettore Sottsass) το 1981. Το κίνημα του Μέμφις ήταν γνωστό για τα έντονα χρώματα, τα γεωμετρικά σχήματα και τα αντισυμβατικά υλικά του και τη μετατροπή καθημερινών αντικειμένων σε μανιφέστο ντιζάιν.

Ο Γερμανός σχεδιαστής Καρλ Λάγκερφελντ ήταν από τους πρώτους που ασπάστηκαν το κίνημα. Το ενδιαφέρον του για το κίνημα ήταν μια φυσική επέκταση της πολυτομεακής προσέγγισης στη δημιουργικότητα που τον διέκρινε. Πέρα από τη μόδα, ήταν επίσης φωτογράφος, εκδότης και συλλέκτης, με επιρροή που έφτασε στους κόσμους του ντιζάιν, της αρχιτεκτονικής και της ποπ κουλτούρας.

Ο Βέτσολι αναδημιούργησε την ατμόσφαιρα του διαμερίσματος του Λάγκερφελντ στο Μόντε Κάρλο, χρησιμοποιώντας πρωτότυπα έργα που κάποτε κοσμούσαν το σπίτι του σχεδιαστή. Ανάμεσα στα εκθέματα περιλαμβάνονται η βιβλιοθήκη Carlton του Έτορε Σότσας, ο καναπές Dublin του Μάρκο Ζανίνι, μαζί με δημιουργίες των Μαρτίν Μπεντέν, Τζορτζ Σόουντεν και άλλων. Η έκθεση περιλαμβάνει επίσης οκτώ νέα κεντημένα πορτρέτα του Λάγκερφελντ από τον επιμελητή της, εμπνευσμένα από πρώιμες φωτογραφίες του σχεδιαστή.

«Ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά. Όταν είδα την έκθεση Memphis τον Σεπτέμβριο του 1981 στο Μιλάνο, μόλις είχα αποκτήσει ένα μεγάλο διαμέρισμα στο Μόντε Κάρλο. Και δεν είχα ιδέα πώς να το επιπλώσω. Δεν είχα ζήσει ποτέ σε μοντέρνο κτίριο. Τα ήθελα όλα μοντέρνα και αμέσως σκέφτηκα ότι το Memphis θα ήταν το Art Deco της δεκαετίας του 1980. Είχα δίκιο. Η επιρροή ήταν τεράστια. Το Memphis προσπάθησε να δώσει φρέσκο αέρα στη λέξη “ντιζάιν”. Και αυτό που μου αρέσει σε όλα τα στοιχεία του Memphis είναι το χιούμορ τους» είχε αναφέρει ο Καρλ Λάγκερφελντ.

Η έκθεση βασίζεται σε ένα από τα πιο αυθεντικά επεισόδια στην ιστορία του ντιζάιν του 20ου αιώνα – τη συνάντηση μεταξύ δύο γιγάντων της σύγχρονης δημιουργικότητας: του οραματιστή Καρλ Λάγκερφελντ και του Memphis, που ιδρύθηκε από τον Έτορε Σότσας.

Η έκθεση παρουσιάζεται από την Πέμπτη, 1η Μαΐου έως τη Δευτέρα, 30 Ιουνίου 2025.

Στην έκθεση παρουσιάζονται έργα ποικίλης θεματολογίας, πάντα όμως μέσα από την έντονη χρωματική προσέγγιση της ψυχοσύνθεσης της εικαστικού που εμπνέεται από μνήμες, γεγονότα και καταστάσεις διαφορετικών περιόδων της ζωής της τόσο στην Ελλάδα όσο και στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κογκό όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε έως τα εφηβικά της χρόνια.

Στα έργα που παρουσιάζονται, άλογα, μέλισσες, τίγρεις συνυπάρχουν, ακολουθώντας τα παιχνιδίσματα της μουσικής ενός σαξόφωνου, την ώρα που δυο άνθρωποι ερωτεύονται, ονειρεύονται και σύγχρονες γυναίκες με ποπ διάθεση κοιτάζουν το μέλλον, άλλοτε στοχαστικά κι άλλοτε ρομαντικά, ακολουθώντας τις μυρωδιές από λουλούδια και παραλίες και συνοψίζοντας τη ζωή μέσα από την αισιόδοξη ματιά της εικαστικού και την οικολογική της διάθεση να δημιουργεί κόσμους που μπορεί να φαντάζουν ουτοπικοί, αλλά είναι στο χέρι μας να είναι πραγματικοί. Παράλληλα δίνουν τη δυνατότητα στο θεατή τους να δημιουργήσει νοητά τα δικά του έργα που σε συνεργασία με την εικαστικό μπορεί να γίνουν πραγματικά. 

ΓΕΝΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Πληροφορίες – Επικοινωνία: k.chatzinikita@gmail.com 

Διάρκεια έκθεσης: 1η Μαΐου  έως 30 Ιουνίου 2025

ΡΑΜΝΟΥΣ

Κηφισίας 1, Πλατεία Νέου Ηρακλείου

(δίπλα στον σταθμό ΗΣΑΠ Νέου Ηρακλείου)

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Ένας από τους σημαντικότερους σχεδιαστές υφασμάτων, καλλιτέχνης, συγγραφέας και ποιητής, ο Ουίλιαμ Μόρις (1834-1896) στη σημερινή εποχή έχει γίνει viral και μία νέα έκθεση στην Γκαλερί που φέρει το όνομά του, στη William Morris Gallery, στο Λονδίνο αναδεικνύει πώς επηρέασε γενιές σχεδιαστών, κατασκευαστών και καταναλωτών.

Η έκθεση με τίτλο «Morris Mania» εξερευνά το έργο του Βρετανού σχεδιαστή υφασμάτων και τη δημοτικότητα που συνεχίζει να αυξάνεται, καθώς τα μοτίβα του είναι πλέον προσιτά, αγαπημένα και διαθέσιμα σε ανθρώπους σε όλο τον κόσμο, κάτι που δεν κατάφερε στη διάρκεια της ζωής του.

«Αυτό έχει επιτευχθεί στο πλαίσιο της μαζικής παραγωγής, των σχεδίων που δημιουργούνται από υπολογιστή, του παγκόσμιου καπιταλισμού και της περιβαλλοντικής κρίσης» αναφέρεται στην περιγραφής της έκθεσης που επιμελήθηκε ο Χάντριαν Γκάραρντ διευθυντής της Γκαλερί Ουίλιαμ Μόρις.

Οι επισκέπτες καλούνται να συνεχίσουν να δανείζουν και να δωρίζουν τα δικά τους αντικείμενα με σχέδια του Μόρις καθ’ όλη τη διάρκεια της έκθεσης.

Το ντοκιμαντέρ Wallpaper (2025), έργο που ανατέθηκε στη Νάταλι Κουμπίδης Μπρέιντι που προβάλλεται στο πλαίσιο της έκθεσης διερευνά πώς τα σχέδια του Ουίλιαμ Μόρις έχουν χρησιμοποιηθεί στην ιστορία της οθόνης. Πρόκειται για μοντάζ σκηνών από τον κινηματογράφο και την τηλεόραση που αποκαλύπτει το ποικίλο και μερικές φορές εκπληκτικό εύρος αφηγήσεων, σκηνικών και διαθέσεων που δημιουργεί ο σχεδιαστής.

Ο Ουίλιαμ Μόρρις ήταν ένας πρωτοπόρος σχεδιαστής, συγγραφέας, κοινωνικός ακτιβιστής και οικολόγος, ο οποίος εισήγαγε μια νέα και άμεσα αναγνωρίσιμη οπτική αισθητική στους βρετανικούς εσωτερικούς χώρους. Πρωτοστάτησε σε μια νέα προσέγγιση στον σχεδιασμό και την κατασκευή, υπερασπίζοντας τη χειροτεχνία σε μια περίοδο της βρετανικής ιστορίας όπου η βιομηχανική μαζική παραγωγή βρισκόταν στο αποκορύφωμά της.

Γεννήθηκε στο Γουόλθαμστοου στο ανατολικό Λονδίνο και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, όπου ανέπτυξε πάθος για το παρελθόν.

Μετά το Πανεπιστήμιο, ο Μόρις ξεκίνησε μαθητεία με τον νεογοτθικό αρχιτέκτονα Τζορτζ Έντμουντ Στριτ, την οποία εγκατέλειψε. Με την ενθάρρυνση του καλλιτέχνη Ντάντε Γκάμπριελ Ροσέτι (1828-1882), ασχολήθηκε με τη ζωγραφική. Ο Μόρις βοήθησε τον Ροσέτι και τον Μπερν – Τζόουνς στη ζωγραφική των τοιχογραφιών στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.

Τον Απρίλιο του 1861, ο Μόρις ίδρυσε την Morris, Marshall, Faulkner & Co., με έξι συνεργάτες. Αφού γνώρισε αρχικά επιτυχία, η εταιρεία είδε μια σοβαρή πτώση στα κέρδη λόγω μιας οικονομικής ύφεσης στα τέλη της δεκαετίας του 1860. Καθώς ο Μόρις εργαζόταν σκληρά τη δεκαετία του 1870 για να αναπτύξει μια πιο ποικιλόμορφη γκάμα προϊόντων που θα απευθυνόταν σε μια ευρύτερη πελατειακή βάση, η επιχείρηση άρχισε να βελτιώνεται. Χειροποίητα υφάσματα και ολοκληρωμένα σχέδια εσωτερικής διακόσμησης πωλούνταν σε πλούσιους πελάτες, ενώ μια σειρά από φθηνότερα προϊόντα κατασκευάζονταν για τους λιγότερο εύπορους, όπως σε κεντήματος και απλά έπιπλα, όπως η καρέκλα του Σάσσεξ, βασισμένη σε παραδοσιακό σχέδιο της χώρας. Με τον Μόρις επικεφαλής η εταιρεία πέρασε στα χέρια του και μετονομάστηκε σε Morris & Co.

Πέρα από τον τομέα του σχεδιασμού, ο Ουίλιαμ Μόρις είχε μεγάλο αντίκτυπο στη βρετανική πολιτιστική ζωή, ήταν ηγετική φυσιογνωμία του πρώιμου σοσιαλιστικού κινήματος επηρεάζοντας τις ιδέες για την κοινωνική μεταρρύθμιση, την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς και του περιβάλλοντος και τι σημαίνει να ζεις μια γεμάτη ζωή.

Η έκθεση «Morris Mania» εγκαινιάστηκε στις 5 Απριλίου και θα διαρκέσει έως τις 21 Σεπτεμβρίου 2025.

Το έργο «Big Electric Chair» απεικονίζει μια εκδοχή φωτογραφίας στον Τύπο του 1953 που τραβήχτηκε στον θάλαμο εκτέλεσης του σωφρονιστικού κέντρου Sing Sing στη Νέα Υόρκη, μια εικόνα που χρησίμευσε ως βάση της περίφημης σειράς «Death and Disaster» του Άντι Γουόρχολ. Σε αντίθεση με άλλα έργα όπου προβάλλονται πόρτες, σωλήνες και πρόσθετες πινακίδες, αυτός ο πίνακας εστιάζει αποκλειστικά στην ηλεκτρική καρέκλα, παραπέμποντας στα έντονα, αναμνηστικά δυαδικά σύνολα ζωής και θανάτου, καθώς και μια αυξανόμενη απευαισθητοποίηση σε βίαιες εικόνες – ένα θέμα που συνδέει ολόκληρη τη σειρά.

«Το έργο είναι η απόλυτη νεκρή φύση» εξήγησε ο πρόεδρος του τμήματος Τέχνης του 20ού και 21ου αιώνα του Christie’s, Άλεξ Ρότερ. «Είναι μοναδικό στο έργο του Γουόρχολ – ένα μοναχικό αντικείμενο σε μια ήσυχη στιγμή, που αντανακλά την ευθραυστότητα της ανθρώπινης κατάστασης» σημείωσε.

Οι πίνακες του Γουόρχολ «Big Electric Chair» από το 1967 και το 1968 έχουν περιγραφεί από τον θρυλικό επιμελητή του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης Χένρι Γκελντζάλερ ως οι πιο ισχυροί πίνακες στην pop art. Από τους 12 που παρουσιάστηκαν πρώτη φορά στο Modern Museet το 1968, οκτώ βρίσκονται τώρα σε μεγάλες συλλογές οργανισμών.

Στην έκθεση παρουσιάζονται 12 εικόνες μεγάλης κλίμακας που απεικονίζουν γνωστούς σταρ, μεταξύ άλλων τους Γουίλεμ Νταφόε, Σούζαν Σάραντον, Τζούλιαν Μουρ, Ιζαμπέλα Ροσελίνι και Ναόμι Γουότς μεταμορφωμένους από πλαστικά απορρίμματα. Ο φωτογράφος δημιούργησε μια σειρά από πορτρέτα των διάσημων, οι οποίοι παρουσιάζονται σαν να πνίγονται από το πλαστικό. «Η υποστήριξή τους στο έργο ήταν άμεση και εγκάρδια» είπε Φαμπρίτσιο Φέρι.

Κάθε μία από τις εκτυπώσεις μεγάλου μεγέθους κρεμάστηκε σε έναν μαύρο τοίχο, τρυπημένο από δύο σιδερένια καρφιά. Η εγκατάσταση μεταφέρει τους επισκέπτες στη σιωπή της αβύσσου μέσα από μια έντονη και συναρπαστική σκηνογραφία. Ένα μεγάλο γυάλινο φέρετρο που περιέχει θαλασσινό νερό, ένα αδιαμφισβήτητο σύμβολο της ευπάθειας των υδάτινων οικοσυστημάτων και της ίδιας της ζωής, είναι τοποθετημένο στο κέντρο των μεγάλων εικόνων. Η Μαρίνα Αμπράμοβιτς έδωσε τη συμβολή της στην εγκατάσταση προτείνοντας να αναδημιουργηθεί η αθόρυβη σιωπή της αβύσσου με τη χρήση ηχομονωτικών ακουστικών.

Η έκθεση διερευνά επίσης τέσσερα βασικά θέματα: την περιβαλλοντική διάσταση, την οικονομική διάσταση, την ανθρωπολογική και ηθική διάσταση. «Η τέχνη ξέρει πώς να εστιάζει στα μεγάλα ζητήματα της εποχής μας με μια γλώσσα που φτάνει κατευθείαν στη νοημοσύνη και τα συναισθήματα» δήλωσε ο σύμβουλος πολιτισμού της δημοτικής αρχής του Μιλάνου, Τομάσο Σάκι. «Με το Breathtaking, ο Φαμπρίτσιο Φέρι μας φέρνει αντιμέτωπους με το δράμα της θαλάσσιας ρύπανσης, αναγκάζοντάς μας να αναγνωρίσουμε ότι κάθε καθημερινή χειρονομία έχει αντίκτυπο στην επιβίωση του πλανήτη μας» ανέφερε.

Ο Φαμπρίτσιο Φέρι ξεκίνησε την καριέρα του ως φωτορεπόρτερ το 1970 σε ηλικία 17 ετών, φωτογραφίζοντας την πολιτική ζωή της Ιταλίας. Στη συνέχεια έστρεψε την προσοχή του στον κόσμο της μόδας και μετακόμισε προσωρινά στο Λονδίνο το 1974 και στη Νέα Υόρκη έναν χρόνο αργότερα. Σύντομα έγινε ένας από τους πιο περιζήτητους φωτογράφους, δουλεύοντας για κορυφαία περιοδικά μόδας όπως Vogue, Harper’s Bazaar, Marie Claire, Elle, Vanity Fair, Interview, GQ και Esquire.

Ως νέος επιχειρηματίας, ίδρυσε το Industria Superstudio στο Μιλάνο το 1983 και αργότερα άνοιξε το παράρτημά του στη Νέα Υόρκη το 1991 με πολυλειτουργικά στούντιο και τμήματα μουσικής και ψηφιακής έρευνας. Το 1997, στο Μιλάνο ίδρυσε το “L’Università dell’Immagine” (Πανεπιστήμιο για την Εικόνα). Είναι επίσης συνθέτης και έχει δημιουργήσει μουσική για ταινίες. Η έκθεση «Breathtaking by Fabrizio Ferri» θα διαρκέσει έως τις 27 Απριλίου 2025.

Τα εγκαίνια της έκθεσης πραγματοποιούνται την Παρασκευή, 14 Φεβρουαρίου και ώρα 7 – 10:00μ.μ., και η έκθεση διαρκεί έως το Σάββατο, 1 Μαρτίου. 

Το concept, η οργάνωση και η επικοινωνία της έκθεσης ανήκει στον εκπαιδευτικό και διοργανωτή εικαστικών εκθέσεων Δημήτρη Λαζάρου. 

Αντί σημειώματος παραθέτουμε το ποίημα, υμνώντας ένα από τα βαθύτερα συναισθήματα που πάλλουν την ανθρώπινη ψυχή, την ΑΓΑΠΗ:

Μόνο μια φορά το κύμα αφρίζει

Και τότε είναι που σκάει στην στεριά

Την προδοσία η καρδιά δεν την σηκώνει

Δεν υπάρχει προδοσία: μία είναι η αγάπη μας

Ίσως να αγανακτούμε, ίσως και να παίζουμε

Ή να λέμε ψέματα – όμως στην καρδιά μας επικρατεί ησυχία

Εμείς ποτέ δεν θα προδοθούμε

Μία είναι η ψυχή μας –μία είναι η αγάπη μας.

Μονότονα και έρημα,

Με μονότονη δύναμη,

Η ζωή περνάει… Και στον ατελείωτο διάβα της

Μία είναι η αγάπη μας, ναι, για πάντα μία.

Πληρώνουμε την αγάπη με το αίμα μας,

Αλλά μια πιστή ψυχή είναι πάντα πιστή,

Και εμείς αγαπάμε με μια αγάπη…

Μία είναι η αγάπη μας, όπως τελικά και ο θάνατος.

Οι 15 σύγχρονοι αξιόλογοι εικαστικοί που συμμετέχουν είναι οι:

Aimilia Heart - Helen Mudie Ioannidou - Jocasta M. - Zoe Kyko - Χρήστος Αθανασέλλης - Αναστασία Αθανασοπούλου - Αγλαΐα Θανάσου  - Κωνσταντίνος Ιωαννίδης -  Μαργαρίτα Κορκολή - Ευαγγελία Λιάσκου - Μαίρη Άννη - Αντιγόνη Παγώνα - Πελαγία Στρατηδάκη - Χριστίνα Τσαντεκίδη - Αριστείδης Χρυσανθόπουλος

ΓΕΝΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Concept – Οργάνωση - Επικοινωνία: Δημήτρης Λαζάρου 

email: repdla@hotmail.com // dimitriolazarou@gmail.com

Εγκαίνια: Παρασκευή, 14 Φεβρουαρίου και ώρα 7 – 10:00μ.μ. 

Διάρκεια έκθεσης: 14 Φεβρουαρίου έως 1 Μαρτίου 2025

μία είναι η αγάπη μας – σελίδα εκδήλωσης στο Facebook στο παρακάτω link:

https://www.facebook.com/events/1405029820873900/1405029864207229/?active_tab=discussion 

ΙΔΡΥΜΑ ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ ΤΣΙΧΡΙΤΖΗ

Κασσαβέτη 18,

145 62 ΚΗΦΙΣΙΑ 

Τηλ: 210 80 19 975

email: info@iett.gr   website: www.iett.gr  

ΗΜΕΡΕΣ & ΩΡΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ

Τρίτη έως Σάββατο: 11π.μ. – 7μ.μ. 

Κυριακή και Δευτέρα: Κλειστά

Παρασκευή, 14 Φεβρουαρίου, ημέρα των εγκαινίων η έκθεση λειτουργεί: 7 – 10:00μ.μ.

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Η τρίτη έκθεση του project ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ #2 – κι εγένετο ΦΩΣ είναι πλέον γεγονός, έχει θέμα το ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ χρώμα και παρουσιάζεται στον ιστορικό χώρο του Ελληνογαλλικού Συνδέσμου από τη Δευτέρα, 10 Φεβρουαρίου έως το Σάββατο, 22 Φεβρουαρίου 2025. 

Η έκθεση εγκαινιάζεται τη Δευτέρα, 10 Φεβρουαρίου και ώρα 5-9μ.μ. και πραγματοποιείται σε concept, οργάνωση και επικοινωνία του εκπαιδευτικού και διοργανωτή εικαστικών εκθέσεων, Δημήτρη Λαζάρου. 

Σκοπός του project να γεννηθεί εκείνο το ΦΩΣ που μόνο η τέχνη δημιουργεί και καθοδηγεί την ανθρώπινη ψυχή από το σκοτάδι στο ΦΩΣ, από την ένταση στην ηρεμία, από την κενότητα στην απόλυτη πληρότητα.

Το πορτοκαλί χρώμα ακτινοβολεί τη ζεστασιά και την ευτυχία, συνδυάζοντας τη φυσική ενέργεια και την τόνωση του κόκκινου με την χαρά κίτρινου. Προσφέρει συναισθηματική δύναμη σε δύσκολους καιρούς. Μας βοηθά να ανακάμψουμε από καταστάσεις απογοητεύσεις και απόγνωση, βοηθώντας μας να ξεφύγουμε από τη θλίψη.

Η ψυχολογική αίσθηση που προσφέρει το πορτοκαλί είναι αισιόδοξη και αναζωογονητική, αναζωογονώντας το πνεύμα μας. Στην πραγματικότητα είναι τόσο αισιόδοξο και αναζωογονητικό που όλοι θα πρέπει να βρούμε τρόπους να το χρησιμοποιούμε στην καθημερινή μας ζωή, ακόμα κι αν είναι απλώς ένα πορτοκαλί έγχρωμο στυλό.

Το πορτοκαλί χρώμα αντανακλά την χαρούμενη πλευρά της ζωής!

Φέρνει αυθορμητισμό και μια θετική προοπτική για τη ζωή και είναι μια εξαιρετική επιλογή σε  περιόδους με οικονομικές δυσκολίες, ενδυναμώνοντας τα κίνητρα μας και βοηθώντας μας να κοιτάξουμε την λαμπρή πλευρά της ζωής.

Με τον ενθουσιασμό για τη ζωή, το πορτοκαλί χρώμα σχετίζεται με την περιπέτεια και την ανάληψη κινδύνων, εμπνέοντας φυσική εμπιστοσύνη, ανταγωνισμό και ανεξαρτησία. Εκείνοι που εμπνέονται από το πορτοκαλί είναι πάντα εν κινήσει! Σε σχέση με το νόημα των χρωμάτων, το πορτοκαλί είναι εξωστρεφές και απαγορευμένο, συχνά ενθαρρύνει τον εκθεσιακό χαρακτήρα ή, τουλάχιστον, την εμφάνιση!

Το πορτοκαλί χρώμα σχετίζεται με την κοινωνική επικοινωνία, διεγείροντας αμφίδρομες συζητήσεις. Ένα ζεστό και φιλόξενο χρώμα, τόσο σωματικά όσο και πνευματικά διεγερτικό, έτσι ώστε οι άνθρωποι να σκέφτονται και να μιλάνε!

Στην έκθεση συμμετέχουν 13 σύγχρονοι αξιόλογοι εικαστικοί:

Aida Seranaj (Αΐντα Σεράναϊ) - Aimilia Heart - Jocasta M. - Αναστασία Αθανασοπούλου - Κατερίνα Αλεξοπούλου - Νίκος Γερογιαννάκης - Στέλλα Κακκάβα - Μαργαρίτα Κορκολή - Χριστόφορος Μελλίδης - Αναστασία Μποζατζή - Δημήτρης Ρωμανός - Θοδωρής Τριφύλλης - Ελένη Φιφλή

και ΠΕΡΙΤΕΧΝΟΝ (εικαστικό κόσμημα)

ΓΕΝΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Concept – Οργάνωση - Επικοινωνία: Δημήτρης Λαζάρου 

email: repdla@hotmail.com // dimitriolazarou@gmail.com 

Εγκαίνια: Δευτέρα, 10 Φεβρουαρίου 2025 | 5 – 9μ.μ.

Διάρκεια έκθεσης: 10 – 22 Φεβρουαρίου 2025

Πορτοκαλί - ORANGE  – Εκδήλωση στο facebook στο παρακάτω link: 

https://www.facebook.com/events/514676177855549/514676201188880/?active_tab=discussion 

ΕΛΛΗΝΟ – ΓΑΛΛΙΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ

Πλ. Κολωνακίου 2, 

4ος όροφος

Κολωνάκι, Αθήνα

(Είσοδος δίπλα στην τράπεζα Πειραιώς)

Ημέρες και Ώρες λειτουργίας 

Δευτέρα έως Παρασκευή (εκτός Τετάρτης): 5 - 9 μ.μ.

Σάββατο: 12 - 4 μ.μ.

Τετάρτη και Κυριακή: ΚΛΕΙΣΤΑ 

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Η έκθεση επιχειρεί να αναδείξει τη βαθιά και προφητική σκέψη του, τις σημαντικότερες στιγμές του έργου του αλλά και την συνολική πορεία ενός σύγχρονου δημιουργού, που με τα λόγια και τις πράξεις του άφησε το στίγμα του στη γλυπτική στην Ελλάδα. Πιο συγκεκριμένα, ο Θόδωρος αγωνίστηκε για να ανανεώσει τη γλυπτική γλώσσα και να την αναδείξει σε ένα περιβάλλον όπου επικρατούσε η έντυπη και οπτικοακουστική επικοινωνία. Ο Θόδωρος υπήρξε πρωτεργάτης πρωτοποριακών και σύγχρονων καλλιτεχνικών πρακτικών, πραγματοποιώντας περφόρμανς, ηχητικά γλυπτά, εννοιολογικά έργα αλλά και τις πρώτες δράσεις μιας ιδιότυπης θεσμικής κριτικής για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Ο κοινωνικός και πολιτικός ρόλος του καλλιτέχνη και η σημασία της ένταξης καλλιτεχνικών φωνών στον δημόσιο λόγο αναγνωρίζονται ως κοινός παρονομαστής σε κάθε του δραστηριότητα. Τις παραπάνω ιδέες ο Θόδωρος τις έκανε πράξη μέσα από τη συστηματική και ιδιαίτερη παρουσία του στα μέσα μαζικής επικοινωνίας: εφημερίδες, ραδιόφωνο και τηλεόραση. Αντλώντας έμπνευση από την ίδια την εκθεσιακή πρακτική του Θόδωρου, όπως και από τα κριτικά του σχόλια πάνω στη λειτουργία των θεσμών, ο σχεδιασμός της έκθεσης αναδεικνύει τα όρια και τις δυνατότητες μιας μουσειακής αναδρομικής.

Υπονομεύοντας τον προσωποκεντρικό και παρελθοντικό χαρακτήρα μιας αναδρομικής έκθεσης, μαζί με τα έργα του Θόδωρου παρουσιάζονται και 5 έργα άλλων καλλιτεχνών –Νίκος Αρβανίτης, Πάκυ Βλασσοπούλου, Ίρις και Λήδα Λυκουριώτη (Αρχιτέκτονες της Φάλαινας), Κώστας Μπασάνος, Γιάννης Παπαδόπουλος– που έχουν συνδιαλλαγεί κριτικά με το έργο του Θόδωρου ή με αντίστοιχους διαχρονικούς προβληματισμούς. Τα έργα τους, που προϋπήρχαν ή είναι νέες αναθέσεις του ΕΜΣΤ ειδικά για την έκθεση, ανοίγουν προοπτικές νέων έμφυλων και ανατρεπτικών αναγνώσεων, εστιάζουν σε λιγότερο προβεβλημένες πτυχές του έργου του, επιβεβαιώνουν την σχέση του με την εποχή μας.

Ο Θόδωρος ήταν ένας καλλιτέχνης που έθεσε στο επίκεντρο του έργου του την επικοινωνία, και ως άμεση συνέπεια αυτού, ήρθε σε ρήξη με κάθε προσπάθεια παρερμηνείας, απλοποίησης ή αυθαίρετης ανάγνωσης της καλλιτεχνικής του πρόθεσης. Παράλληλα φρόντισε για την ορθή διατύπωση αυτής της πρόθεσης μέσα από πλήθος εκδόσεων και κειμένων του, αλλά και μέσα από τα ίδια του τα έργα που συχνά εμπεριείχαν ρητά διατυπωμένο τον προβληματισμό του δημιουργού τους. Πραγματοποίησε και μια ιστορική ανάγνωση του έργου του ήδη από την πρώτη του αναδρομική στο Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης του 1975 επισημαίνοντας το καλλιτεχνικό άλμα που πραγματοποιεί στα τέλη της δεκαετίας του 1960 για να καλύψει το πολιτιστικό, πολιτικό και τεχνολογικό χάσμα που υπήρχε μεταξύ της μεταπολεμικής περιόδου των σπουδών του και μεταξύ της εποχής της επιστροφής του στην Ελλάδα τα πρώτα χρόνια της δικτατορίας. Το άλμα αυτό οφειλόταν σε μια διαφοροποίηση, συχνά αυτοαναιρούμενη που ήταν η εισαγωγή λόγου, γραπτού ή προφορικού, στα έργα του.

Η έκθεση Θόδωρος, γλύπτης – Αντί Αναδρομικής ξεκινάει από αυτό το άλμα και επιχειρεί μέσα από μια μη χρονολογική πορεία να εξετάσει διαφορετικές θεματικές του έργου του, να  αναδείξει έργα-κλειδιά αλλά και να αποσαφηνίσει το γλυπτικό λεξιλόγιο του Θόδωρου μέσα από 11 ενότητες. Αντλώντας από την καλλιτεχνική πρακτική του Θόδωρου, και η έκθεση επιχειρεί να αποτελέσει μια ενσώματη εμπειρία, όπως η γλυπτική.

Οι παρακάτω ενότητες συγκροτούν μια ενιαία πορεία μέσα από διαφορετικά σκηνικά και ατμόσφαιρες συναθροίζοντας και αντιπαραθέτοντας έργα από διαφορετικές περιόδους. Η σκηνογραφία της έκθεσης έχει υλοποιηθεί από τον αρχιτέκτονα και σκηνογράφο Γιάννη Αρβανίτη.

Ο γλύπτης Θόδωρος ζει και εργάζεται στο Παρίσι ήδη μια δεκαετία, πριν υποχρεωθεί να επιστρέψει στην Ελλάδα στα τέλη της δεκαετίας του 1960. Το δικτατορικό καθεστώς ζήτησε τότε από όλους τους αποδέκτες Κρατικών Υποτροφιών που διέμεναν στο εξωτερικό να εγκατασταθούν στην Ελλάδα ή, διαφορετικά, να επιστρέψουν τα χρήματα της υποτροφίας. Η εμπειρία της εκρηκτικής ατμόσφαιρας του Παρισιού πριν τον Μάιο του 1968 σε συνδυασμό με την εμπειρία της ζωής στην Ελλάδα της δικτατορίας επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό την καλλιτεχνική του σκέψη. Αντιλαμβανόμενος ότι η γλυπτική τέχνη δεν μπορεί να παραμείνει το ίδιο αποτελεσματική εάν δεν προσαρμοστεί στις νέες κοινωνικές και τεχνολογικές συνθήκες, ο Θόδωρος εισάγει τον προφορικό και γραπτό λόγο στο έργο του, αλλάζοντας εμφανώς την καλλιτεχνική του πρακτική που έως τότε περιοριζόταν σε παραδοσιακά γλυπτικά μέσα. Ονομάζει την αλλαγή αυτή «τομή» ενώ αρχίζει να υπογράφει ως «Θόδωρος, γλύπτης». Το σκεπτικό πίσω από αυτές τις αποφάσεις αναλύεται στο κείμενο Αντί για έργο γλυπτικής, το οποίο παρουσιάζεται το 1972 στην Αίθουσα Τέχνης Δεσμός με τη μορφή γλυπτικής εγκατάστασης. Εφόσον τελικά, σύμφωνα με τον Θόδωρο, η γλυπτική είναι μόνο ένα πρόσχημα και στόχος η επικοινωνία, ένα κείμενο μπορεί ταυτόχρονα να λειτουργεί και ως γλυπτικό έργο τέχνης.

Ξεχωριστή θέση στο έργο του Θόδωρου έχει η σειρά έργων Χειρισμοί, που πραγματοποιεί την περίοδο 1973-1982. Με τα έργα αυτά ο Θόδωρος θα διερευνήσει τη σχέση της γλυπτικής με άλλες καλλιτεχνικές πρακτικές καθώς επίσης και με τα μέσα μαζικής επικοινωνίας. Ο τίτλος της σειράς αναφέρεται στην πρόθεση πρόκλησης σωματικής και διανοητικής αντίδρασης στο κοινό, μέσα από γλυπτικά ερεθίσματα, όπως, για παράδειγμα, η μορφή του κάθε αντικειμένου. Δίσκοι βινυλίου, κατάλογοι, κείμενα τοίχου αλλά και γλυπτικά έργα και εγκαταστάσεις στο χώρο καθορίζουν σε έναν βαθμό τις κινήσεις του θεατή. Λίγα χρόνια πριν από τα έργα της σειράς Χειρισμοί, είχαν προηγηθεί τα Τεστ, που παρουσιάστηκαν στην έκθεση Γλυπτική 73 = Αφή + Λίγη γεύση στην Αίθουσα τέχνης Δεσμός. Σε συνέχεια στοχασμών που είχαν αναλυθεί στο Αντί για έργο γλυπτικής, ο Θόδωρος επιδεικνύει μια σειρά ασκήσεων γλυπτικής γλώσσας όπου ο γλύπτης επιχειρεί να επικοινωνήσει με το κοινό του μέσω διαφόρων αισθήσεων και ερεθισμάτων: αφή, γεύση, βάρος, υφή, θερμοκρασία κ.ά.

Οι καλλιτέχνες που συμμετέχουν στην έκθεση, με μέσο τις εγκαταστάσεις, τη ζωγραφική, τη γλυπτική και τη φωτογραφία διερευνούν τις εννοιολογικές αναφορές του φωτός, από την μεταφυσική του διάσταση μέχρι την πλαστική, αλλά και την παρουσία του ως εκφραστικό μέσο, από τη δεκαετία του ’60 έως σήμερα. Η έκθεση προσφέρει μια μοναδική ευκαιρία να αντιληφθούμε πώς το φως μεταμορφώνεται από φυσικό φαινόμενο σε μέσο καλλιτεχνικής πρακτικής, ενώ, παράλληλα, τιμά τη διαχρονική επιρροή των Takis, Antonakos, Chryssa, Μπουτέα, Λάππα στην εξέλιξη της σύγχρονης τέχνης και ολοκληρώνεται με τα έργα των Αποστόλου, Γερασίμου, Εφέογλου, Καρακωστάνογλου, Κόντη, Λάσκαρη, Νικολακόπουλου, Πατσουράκη, Σαγώνα, Τουλιάτου, Χαριτωνίδη, Χασάπη.

Η έκθεση Αδειάζει, γεμίζει, το φως αποτελεί ιδέα της Μαρίνας Μήλιου Θεοχαράκη, επιμελήτριας σύγχρονης τέχνης και συμβούλου του Δ.Σ. του Ιδρύματος Β. & Μ. Θεοχαράκη. Την επιμέλειά της έχουν αναλάβει ο διευθυντής εικαστικού προγράμματος του Ιδρύματος Β. & Μ. Θεοχαράκη, Τάκης Μαυρωτάς, και ο επιμελητής του ελληνικού περιπτέρου της φετινής Μπιενάλε της Βενετίας, Πάνος Γιαννικόπουλος. Συνδυάζοντας τη βαθιά πείρα του καταξιωμένου Τάκη Μαυρωτά με τη φρέσκια ματιά του Πάνου Γιαννικόπουλου, η συνεργασία τους προσδίδει μια πολυδιάστατη οπτική στην εννοιολογική και πλαστική εξερεύνηση του φωτός.

Τα έργα προέρχονται από τις συλλογές του ΕΜΣΤ, τους συλλέκτες Αναστάση Φουφούνη Μαμιδάκη, Ειρήνη Παναγοπούλου, Θέμη Αλεξόπουλο, από τους ίδιους τους καλλιτέχνες ή από τις  γκαλερί που τους εκπροσωπούν (Zoumboulakis, The Breeder και Sylvia Kouvali).

Έργα των Γιώργου Κόντη και Γιάννη Μπουτέα από την έκθεση Αδειάζει, γεμίζει, το φως, Photo credit: Αλεξάνδρα Μασμανίδη.

Προγραμματισμένες ξεναγήσεις στην έκθεση από τους επιμελητές Τάκη Μαυρωτά, Πάνο Γιαννικόπουλο και τη διευθύντρια παραγωγής Μαρίνα Μήλιου Θεοχαράκη θα πραγματοποιηθούν για την Πέμπτη 13/02/2025 στις 18:00 και για την Πέμπτη 13/03/2025 στις 18:00. Κρίνεται απαραίτητη η προκράτηση θέσης.

Η έκθεση θα διαρκέσει έως τις 30 Μαρτίου 2025 και συνοδεύεται από πολυσέλιδο ομότιτλο κατάλογο, με όλα τα εκτιθέμενα έργα και κείμενα των Τάκη Μαυρωτά και Πάνου Γιαννικόπουλου.

Καλλιτέχνες: Takis, Stephen Antonakos, Chryssa, Γιάννης Μπουτέας, Γιώργος Λάππας, Ευγενία Αποστόλου, Πηνελόπη Γερασίμου, Δημήτρης Εφέογλου, Νικομάχη Καρακωστάνογλου, Γιώργος Κόντης, Άννα Λάσκαρη, Παύλος Νικολακόπουλος, Ευτύχης Πατσουράκης, Φώτης Σαγώνας, Ίρις Τουλιάτου, Δέσποινα Χαριτωνίδη, Μαρία Χασάπη.

Επιμέλεια έκθεσης: Τάκης Μαυρωτάς, Πάνος Γιαννικόπουλος

Διεύθυνση Παραγωγής: Μαρίνα Μήλιου Θεοχαράκη

Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα-Κυριακή 10:00-18:00, Πέμπτη 10:00-20:00

Εισιτήριο: 10€, 5€

Η έκθεση περιλαμβάνει έργα αφηρημένης ζωγραφικής (ακρυλικών σε καμβά), φωτογραφίες και το σύνολο των βιβλίων ποίησης και πεζογραφίας του Γ. Δουατζή.

Είναι μια συνάντηση των μορφών τέχνης, που υπηρετεί ο Γ. Δουατζής, στον «Κοινό τόπο» Λόφος art project. Συνάντηση απότισης φόρου τιμής στον μεγάλο δάσκαλο και ζωγράφο Πάνο Σαραφιανό, συνάντηση με την οικογένεια Σαραφιανού.

Στον κατάλογο της έκθεσης ο κριτικός τέχνης Δημήτρης Σαραφιανός γράφει μεταξύ άλλων: «Ο Γιώργος Δουατζής καταφέρνει με τον λόγο του, είτε βραχύ, είτε μακροπερίοδο, να αναμετριέται μ’ αυτά τα ερωτήματα χωρίς να φλυαρεί. Ασκείται στην ποίηση πάνω από πενήντα χρόνια. Η ζωγραφική του τολμά να προσεγγίσει τους δύσκολους τόπους της αφαίρεσης, τα δύσκολα υπαρξιακά βάθη, με σεβασμό, με ποιητικότητα, αλλά και με τη σκληρότητα της εποχής. Μόνο έτσι, άλλωστε, μπορεί να στήσει τα οχυρά του, όχι για να κλειστεί μέσα τους, αλλά για να μπορέσει κάποτε να εφορμήσει στον ουρανό ο άνθρωπος της καταιγίδας».

Και ο κριτικός λογοτεχνίας Μάνος Τασάκος: «Ποιητής άξιος ο Δουατζής, γεγονός αδιαμφισβήτητο. Μα για μένα είναι και κάτι σημαντικότερο, είναι εξαίρετος ηθοποιός, εις εκ των ελαχίστων στο ποιητικό (μα και δημοσιογραφικό) σινάφι. Ποιεί ήθος για πενήντα ολάκερα χρόνια, δύσκολο να φαντασθεί κανείς πόση δύναμη χρειάζεται η αντίσταση απέναντι στην ευτέλεια, την ρηχότητα και την ματαιοδοξία, τι κόστος συνεπάγεται η εναντίωση στο κυρίαρχο ρεύμα και τούς προβολείς τής εποχής».

Κατά τη διάρκεια της έκθεσης θα ακουστεί το έργο «Τα Κάτοπτρα» -εμπνευσμένο από την ομότιτλη ποιητική συλλογή- του συνθέτη σύγχρονης κλασικής μουσικής Δημήτρη Μηνακάκη με απαγγελία του ποιητή. Θα προβληθούν-ακουστούν μελοποιημένα ποιήματα του Γ. Δουατζή, έργα ψηφιακής μουσικής σύνθεσης με τη συνδρομή Τεχνητής Νοημοσύνης του Λάμπρου Μητρόπουλου δημιουργού του radiotechnis.gr. Επίσης, μουσική παράσταση του Χάρη Γιούλη (Κυριακή 26 Ιανουαρίου, ώρα 19,30′), με μελοποιημένα ποιήματα του Γ. Δουατζή

Εγκαίνια: 8 Ιανουαρίου ώρα 19.00

Διάρκεια έκθεσης:  8/1 έως 31/1/2025

Οργάνωση: Λόφος art project AMKE

Επιμέλεια έκθεσης: Δημήτρης Σαραφιανός

Ώρες: Τρίτη-Κυριακή 18.00-21.00

Ελεύθερη είσοδος για το κοινό

Λόφος art project

Βελβενδού 39, Κυψέλη

lofosartproject@gmail.com

+30 693 867 5348

+30 212 121 2186